سرویس خارجی
لبخندش فرق داشت. نه از جنس لبخندهای نمایشی پس از باخت، نه از جنس پذیرش تلخ تقدیر. این لبخند، لبخند یک فاتح بود؛ هری کین بالاخره طعم قهرمانی را چشید.
خبرورزشی | در دل شبی جشنزده در مونیخ، جایی میان نورافشانی و صدای خندهها، هری کین وارد اتاقی بیروح شد تا درباره حسی حرف بزند که سالها منتظرش بود: قهرمانی. برای کسی که سالها با مدال نقره، کف زدن برای رقیب، و تیترهای ناامیدکننده شناخته میشد، این شب طعمی متفاوت داشت. اما چیزی که این قهرمانی را خاص میکرد، فقط مدال طلایش نبود؛ بلکه راهی بود که طی کرد تا به این نقطه برسد. راهی پر از تردید، تمرین، طعنه و البته امید. حالا، این شروع فصل تازهای است؛ فصلی که ممکن است پایان حکایتی طولانی از نجابت در ناکامی باشد.
در مونیخ شب از نیمه گذشته که هری کین وارد میشود. اتاق بیپنجره و بیروحی که مخصوص مصاحبههای تلویزیونی در زیر آلیانتس آرنا است، تضادی تمامعیار دارد با جشن پرشور، آغشته به آبجو و نورافشانیهایی که در بیرون در جریان است؛ جشنی برای قهرمانی سیوچهارم بایرن مونیخ در لیگ. اما چیزی در کین تغییر کرده است؛ و این فقط به مدال طلایش مربوط نیست.