اقتصاد ۲۴-سهشنبه هفته گذشته ۲۵ آبان یک روز پس از آنکه مولود چاووشاغلو وزیرخارجه ترکیه در تهران با روی گشاده ابراهیم رئیسی مواجه شد تا بسیاری از ناظران از پایان یک دوره تنش در رابطه بین ایران و ترکیه سخن به میان آورند، ارتش جمهوری آذربایجان با پیشروی از استان کلبجر خود تا عمق ۱۰ کیلومتری خاک ارمنستان به سوی شهر سیسیانِ، آتشبس ۹ نوامبر ۲۰۲۰ میلادی با ارمنستان را نقض و اقدام به گرفتن اسیر از نیروهای مسلح ارمنی کرد؛ اسرایی که انتشار ویدیوهای رفتار طرف آذری با آنان در فضای مجازی هر دو طرف و حتی ایران و روسیه و ترکیه نیز واکنشبرانگیز شد و طیفی از واکنشها از انزجار تا تشویق و افتخار به شجاعت نیروهای آذربایجانی را رقم زد.
اگر چه گفته شد با پادرمیانی روسیه نیروهای آذربایجان از عمق خاک ارمنستان عقبنشینی کردند و پاشینیان نخستوزیر متمایل به غرب ارمنستان نیز با تغییر وزیر دفاع و عزل آرشاک کاراپتیان تلاش کرد جلوی افزایش تنش را بگیرد، اما بنظر میرسد کوتاه آمدن پاشینیان و عزل چهارمین وزیر دفاع ارمنستان در یک سال اخیر نیز مانع از تداوم تنش در خط مرزی دو کشور نخواهد شد.
عزل آرشاک کاراپتیان از سوی پاشینیان، وزیر دفاعی که برای نزدیکی با مسکو و اخذ حمایت کرملین برای واکنش به آذربایجان تلاش میکرد و به دلیل سفر به خانکَندی (استپاناکرت) مرکز جمهوری خودمختار قرهباغ و دیدار با هاروتونیان رهبر ارامنه قرهباغ مورد غضب باکو بود در برخی رسانههای به تلاش برای کسب رضایت باکو تعبیر شد.
حال پرسش این است که با توجه به بازپسگیری ۷ شهرستان دور از جمله شهر مهم «شوشا» و «جمهوری خودمختار قرهباغ» و تصرف حدود یک سوم اراضی این جمهوری که از زمان شوروی نیز یک جمهوری خودمختار در درون جمهوری آذربایجان بوده و وضعیت حقوقی همانند نخجوان داشته و همچنین انعقاد قرارداد آتشبس در ۹ نوامبر ۲۰۲۰ بین علیاف و پاشینیان در کرملین با میانجیگری پوتین، جمهوری آذربایجان به دنبال چیست و دلیل تداوم تنشهای نظامی بین دو باکو و ایروان چیست؟
مهمان علیاف رئیس خبرگزاری توران در باکو در این زمینه میگوید: واقعیت امر این است که نخجوان اهمیت اقتصادی زیادی برای باکو ندارد و ایجاد کریدور بین جمهوری آذربایجان و نخجوان برای ما دارای اهمیت خاصی نیست. بیشترین تبادل تجاری نخجوان با ایران و ترکیه است و ما به عنوان جمهوری آذربایجان کشوری هستیم که بیش از ۸۰ درصد نیازهایمان را از طریق واردات کالا تامین میکنیم بنابراین چیز زیادی برای صادر کردن به نخجوان نداریم که بگوییم میخواهیم راهمان را به نخجوان باز کنیم تا به آنجا کالا بفروشیم.