اقتصاد۲۴- در شب گذشته ویدئویی از تجمع در مشهد منتشر شده که در آنها بار دیگر فحاشیهای تند و سازمانیافتهای علیه حسن روحانی و محمدجواد ظریف، به چشم میخورد. اگرچه این اتفاق جدیدی نیست؛ در چند ماه گذشته و همزمان با بالا گرفتن تنشها میان ایران و آمریکا، این الگو در چندین شهر دیگر نیز تکرار شده است. اما پرسش اصلی اینجاست؛ چرا در شرایطی که این دو فرد هیچ سمت اجرایی ندارند، چنین هجمههایی با شدت تمام دنبال میشود؟
ماجرا از آنجا شروع شد که ظریف در نشریه «فارن افرز» مقالهای نوشت با این منطق که ایران پس از اثبات برتری نظامیاش مقابل آمریکا و اسرائیل، حالا میتواند از موضع قدرت برای مذاکره استفاده کند. او پیشنهادهایی مثل محدودیتهای هستهای در ازای رفع تحریمها، بازگشایی تنگه هرمز و حتی پیمان عدم تجاوز متقابل با واشنگتن را مطرح کرد. تقریباً همزمان، حسن روحانی در پیامی به مناسبت ۱۲ فروردین، بر «پایان عزتمندانه جنگ» و آمادگی برای «صلح عزتمندانه» تأکید کرد.