فضای سیاسی و امنیتی کشور تحت تأثیر تحولات منطقهای و سایه سنگین جنگ و آتش بس شکننده فعلی قرار دارد و بخش مهمی از زیرساختهای مدنی کشور نیز در سکوتی نگرانکننده در حال فروپاشی است. رسانهها به عنوان رکن چهارم دموکراسی و پل ارتباطی میان حاکمیت و ملت، این روزها یکی از سختترین دوران اقتصادی خود را سپری میکنند. اگرچه دولت در روزهای اخیر با مانور بر روی موضوعاتی، چون تسهیل بیمه خبرنگاران تلاش کرده تا به نحوی حمایتگر باشد، اما واقعیتهای کف تحریریهها حکایت از دردی عمیقتر دارد؛ دردی که نه با مسکنهای بیمهای، بلکه تنها با جراحی ساختاری در نگاه دولت به اقتصاد دیجیتال و موضوع اینترنت درمان میشود.
شکاف طبقاتی در اکوسیستم رسانهای
نخستین نکتهای که در بررسی وضعیت فعلی باید به آن اشاره کرد، شکلگیری یک «آپارتاید بودجهای» در فضای رسانهای کشور است. خبرگزاریهای بزرگ حاکمیتی و رسانههایی که مستقیماً از ردیفهای بودجه عمومی و نهادهای قدرت ارتزاق میکنند، اگرچه با تورم دستوپنج نرم میکنند، اما کابوس «تعطیلی» ندارند. برای آنها، جنگ یا صلح، فیلترینگ یا اینترنت آزاد، تفاوت چندانی در دریافت بودجههای میلیاردی سالانه ایجاد نمیکند.