گروه فرهتگ و هنر: «حال مطبوعات بد است»؛ جمله آشنا و پرتکرار این روزها که در میان اهالی رسانه شنیده میشود و حجم بالای برگشتی نشریات هم مهر تأییدی بر این ادعاست. عدهای میگویند حال و روز مخاطب از حال و روز رسانههای چاپی هم بدتر است چون به سمت رسانههایی در شبکههای اجتماعی موبایلی هدایت شدهاند که به هر نوع خبر، فیلم یا عکسی بدون فیلتر، با بیشترین فراگیری و تأثیرگذاری و البته بیشترین تخریب دسترسی دارند.
به گزارش بولتن نیوز به نقل از روزنامه همشهری، عدهای دلیل این مهاجرت فراگیر از مطبوعات چاپی به رسانههای دیجیتال را در اعتماد ازدسترفته مردم جستوجو میکنند. حال در بهوجود آمدن این وضعیت چه مدیران رسانههای مکتوب مقصر باشند و چه ذائقه و سلیقه مخاطب تغییر کرده باشد،در اینکه بحرانی فراگیر نشریات را دربرگرفته دیگر شکی نیست. اما آیا جنس بحرانی که در جهان روزنامهنگاری وجود دارد با جنس بحران روزنامهنگاری در ایران مشابه است؟ آیا اگر مطبوعات ایران نسخه برونرفت از بحران غربیها را اجرا کنند، دوباره زنده میشوند و با استقبال مخاطب روبهرو خواهند شد؟ آنطور که مهدی محسنیانراد- نظریهپرداز و استاد علوم ارتباطات- میگوید پاسخ به این سؤالها نیازمند مسئلهشناسی و آسیبشناسی روزنامهنگاری ایرانی است و بررسی کامل ابعاد آن به بحثهای متعددی نیاز دارد.