با وجود سختی های روزمره زندگی در فیلم های امروز سینمای جهان به ندرت
آثاری را می بینیم که در آن ها ایمان و امید به زندگی حرف اول را بزند. این
فیلم از کشوري به نام ایران آمده است. كشوري كه با فیلم ایرانی برنده
جايزه اسكار «جدایی نادر از سیمین» در عرصه سينماي بين المللي مطرح شد. بار
ديگر فیلمی جدیدی از سینمای ایران با عنوان «انارهای نارس» مطرح شده كه
درون مايه ای آرام و روان دارد و همچنین از داستان انساني و جهاني برخوردار
است.
بهترین و مرکزی ترین تصویر اصلی در این فیلم، تصویر زن ایرانی است که با
وجود مشکلات فراوان، قدرت ایمان و امید به آینده را از دست نمی دهد. مجيد
مصطفوي این تصویر از زن ایرانی را حتي تاثيرگذارتر از تصاوير و ذهنيت ما
نسبت به زنان قدرتمند اروپایی ترسيم كرده است. زني که بسیار کم صحبت
میکند و این سکوت نشانه خجالت و يا كم رويي نیست. شخصیت اصلی داستان با
موانع زیادی روبرو میشود و سرنوشت، زندگی سختی را برایش رقم زده است.
شايد روایت شاعرانه داستان تاثیر پذیرفته از کارگردان شوروی سرگئی
پاراجانف باشد. نماها و کلوز آپ های به ياد ماندني و هرگز فراموش نشدني او
از زنی در چادر نقطه عطف این فیلم است، زنی که هنوز به ايثار معتقد و به
صداقت متعهد است و این دو اصل تا مدت ها کارکرد خود را دارند.