به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین به نقل از سرویس دین و اندیشه ایبنا، سیده معصومه محمدی نوشت: هانری کربن در کتاب «اسلام ایرانی»، ولایت و امامشناسی را قلب تپنده و هسته مرکزی تشیع میداند. از نظر او، بدون درک مفهوم امام و ولایت، حقیقت تشیع اصلاً قابل فهم نیست. روش او برای تبیین این موضوع روش پدیدارشناسی است؛ یعنی او تلاش نمیکند از بیرون و با عینک کلامی یا تاریخیِ غرب به امام نگاه کند، بلکه میکوشد پدیده امام را آنگونه که در وجدان و تجربه معنوی خودِ شیعه تجلی مییابد، توصیف و درک کند.
محورهای اصلی دیدگاه پدیدارشناسانه کربن درباره ولایت و امامشناسی بدین گونه است:
1-امام به عنوان «مظهر و آینه حق»
کربن توضیح میدهد که در امامشناسی شیعی، ذات خداوند فراتر از درک، غیبالغیوب و دستنایافتنی است. برای اینکه انسان بتواند با حق ارتباط برقرار کند، نیاز به «مظهر» (تجلیگاه) دارد. امام، همان مظهر الهی یا آینه پاکی است که صفات و انوار خدا را منعکس میکند.
از نظر کربن،فکر شیعی، پیوندی ناگسستنی با یاد و خاطره عاشورا دارد.
5-جغرافیای معنوی کربلا
کربن به مفهوم «ارض ملکوت» یا جغرافیای خیالی مرتبه عالم مثال علاقه ویژهای دارد. او توضیح میدهد که خاک کربلا برای شیعه صرفاً یک مکان جغرافیایی در عراق نیست، بلکه تکهای از جغرافیای معنوی و آسمانی است. زائر کربلا با سفر به این مزار، از مرزهای زمان و مکان مادی عبور میکند و به ساحت شهود باطنی وارد میشود.
خلاصه سخن کربن
کربن عاشورا را تجلی مابعدالطبیعی یک حماسه الهی میداند؛ درامی روحی که در آن امام و یارانش، با آگاهی کامل از سرنوشت خود، مرگ مادی را به ابدیت معنوی تبدیل کردند تا مشعل هدایت باطنی انسانها برای همیشه روشن بماند.
216216