نگاهی روانشناختی به شخصیت آیت‌الله سیدمجتبی خامنه‌ای

آیت‌الله مجتبی خامنه‌ای همواره در کنار پدر بوده و از نزدیک قدرت را تجربه کرده است. از نظر روان‌شناسی سیاسی، کسانی که در سایه‌ قدرت زیست می‌کنند، معمولاً به «دانشی انتقادی» دست می‌یابند؛ دقیقاً می‌دانند کدام نقطه‌ی سیستم کار نمی‌کند، چه تصمیماتی نتیجه‌ی معکوس داشته و چه وعده‌هایی ناتمام مانده است.

تاریخ انتشار: ۰۷:۰۶ – ۰۹-۰۳-۱۴۰۵

عبدالوهاب فراتی

روزنامه اطلاعات

در آغاز، انتخاب حضرت آیت‌الله سیدمجتبی خامنه‌ای به منصب ولایت را تبریک می‌گویم و با ایشان تجدید بیعت می‌کنم. اما این نوشتار، تبریک‌نامه‌ای معمولی نیست. می‌خواهم از روزنه‌ای دیگر به ایشان بنگرم: روزنه‌ی روان‌شناسی سیاسی. شاید پرسیده باشید: این دانش چه کمکی به شناخت یک رهبر می‌کند؟ روان‌شناسی سیاسی به ما می‌آموزد که تصمیم‌های بزرگ، ریشه در لایه‌های پنهان شخصیت دارند؛ لایه‌هایی که در بحران‌های جوانی شکل می‌گیرند، در سکوت هوشمندانه در حاشیه‌ی قدرت پخته می‌شوند، و در زیستن بی‌واسطه میان مردم جان می‌گیرند.

این سه گره‌گاه، دقیقاً همان سه کلیدی هستند که در سرشت یک رهبر، سرنوشت‌ساز می‌شوند. تاکنون بیشتر از اجتهاد، سلامت نفس و تربیت‌یافتگی در مکتب پدر گفته‌اند. اما شأن رهبری، ابعادی عمیق‌تر و ناپیداتر نیز می‌طلبد؛ ابعادی که بدون ابزار روان‌شناسی سیاسی به سادگی قابل رؤیت نیستند. در این نوشتار، سه محور از آن ابعاد کمتر دیده‌شده را واکاوی می‌کنم.

روحیه‌ی تعامل؛ میراث جامعه‌پذیری در روزهای پرالتهاب

منظور از این ویژگی، فرآیند شکل‌گیری هویت سیاسی در سنین ۱۸ تا ۲۳ سالگی است. در روان‌شناسی تحولی، این دوره «بحران هویت» و زمانِ قالب‌گیری شخصیت اجتماعی نامیده می‌شود. آنچه این مقطع را از ndefined’) {
return;
}
const safeId = encodeURIComponent(selectedItem.id);
container.style.display = ‘flex’;
linkEl.href = `/fa/news/${safeId}`;
})();

منبع  : عصر ایران

اشتراک‌گذاری

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *