مقدمه
در کوچه و خیابان، فروشگاه و مدرسه، آسانسور و اداره—دوربینهای مداربسته بخشی جداییناپذیر از فضای عمومی و حتی خصوصی ما شدهاند. بسیاری بر این باورند که این «چشمهای بیپلک» احساس امنیت میآورند. اما در دل همین امنیت، چیزی ناآشنا رشد میکند: احساس نظارت دائمی، تردید، و اضطراب. آیا دوربینها واقعاً ما را آرام میکنند یا فقط نقابی از امنیت بر چهره اضطراب میکشند؟ این مقاله تلاشی است برای پاسخ به این پرسش از دیدگاه روانشناسی و جامعهشناسی.