احتمالا فقط در سینمای ایران است که بازیگر باید تاوان نقش و تاوان مضمون فیلمهایش را بدهد. پس هرچقدر بازیگر خوبی باشد، هر چقدر نقشش درجه یک باشد اما وقتی فیلم یا نقش و حتی دیالوگها مورد پسند گروه تصمیمگیر در صحنه و پشت صحنه سینما نباشد نادیده گرفته میشود.
انتخاب هادی حجازی فر در این سالها بازی در کاراکترهای معترض و سرسختی بود که مسیر شخصیشان را طی میکنند و همرنگ مصلحت طلبی جمع نمیشوند و چه کسی است که نداند که این مسیر و همرنگ جماعت نشدن یعنی قربانی شدن.