شکافی که بین سالمندان و بقیه نسلها در استفاده از خدمات دیجیتالی وجود دارد، شکافی نیست که بتوان یکشبه پرش کرد؛ اما در عین حال شکافی است که هر عقبگردی در تحول دیجیتالی کشور مثل شرایط فعلی، باعث عمیقتر شدنش میشود.
استفاده سالمندان ایرانی از فناوری در دو دهه اخیر کمدردسر نبوده و حالا حداقل سه ماهی میشود که بیشترمان دنبال فیلترشکنی میگردیم که کار کند؛ پولی، غیرپولی، صدقهای اصلا. برخی از اپهای رایگان استفاده میکنند، بعضیها برای خودشان سرور سر هم کردهاند و برخی دیگر نیز فارغ از همه اینها به اینترنت آزاد دسترسی دارند.
در این میان، گروهی جا ماندهاند؛ حیرتزده به اینستاگرام خیره میشوند که بالا نمیآید، ویدئوهایی که اصلا قرار نیست باز شوند. تلگرام و واتساپی که دیگر صدای نوتیفهایش نمیآید و آدمها و روابطشان انگار مثل قدیمها، فرسخها فرسخ دوباره دورند: فقط میتوان صدایشان را شنید به مدد سیمهای تلفن. آن هم در حالی که بقیه با هزار رسموروش در فضای آنلاینی که دیگر آنقدرها هم طبق استانداردها فضای آنلاین نمیتوان حسابش کرد، میچرخند.