محمدعلی فردین و پوری بنایی را میتوان دو تن از تأثیرگذارترین چهرههای سینمای ایران قبل از انقلاب ۱۳۵۷ دانست. این دو، هریک با سبک بازیگری و شخصیتِ متفاوتِ خود، نقش مهمی در سینمای آن دوران ایفا کردند و تاثیر عمیقی بر فرهنگِ سینمایی ایران گذاشتند و درست به همین دلیل است که با وجودِ نزدیک نیمقرن پس از حضورشان در قابِ تصویر، همچنان در حافظهی جمعی مردم ایران باقی ماندهاند. نقشهای آنها از جنبههای مختلف اجتماعی، فرهنگی و هنری قابل بررسی است. فردین به عنوان قهرمان مردم و نماد ارزشهای سنتی مردانگی و پهلوانی شناخته میشد و بنایی، نیز چهرهی متداولِ زنِ ایرانی در آن دوران را به تصویر و گاه به چالش میکشید. اگرچه آنان در سینمای پیش از انقلاب، نقشی چندان پیشرو نداشتند؛ اما هر دو تاثیراتِ گستردهای بر این هنر صنعت گذاشتند.
به گزارش فیلمنیوز، محمدعلی فردین و پوری بنایی در دهه ۱۳۴۰ و ۱۳۵۰، در سه اثر (کوچه مردها، جهنم به اضافهی من و غزل) همبازی شدند. همکاریهای مشترک آنها در این آثار به محبوبیت فردیشان و تثبیت جایگاه بازیگریشان کمک کرد. این سه فیلم تا حدودی از لحاظ تجاری نیز موفق بود؛ اما میتوان هم محمدعلی فردینِ فقید و هم پوری بنایی را از جمله بدشانسترین بازیگران پیش از انقلاب دانست که پس از انقلاب، برخلاف بسیاری از همکارانِ خویش، هرگز نتوانستند به حیاتِ خویش در سینما ادامه دهند.