در ایام جشنواره جهانی فیلم فجر یکی از اتفاقات قابل تامل استقبال مخاطبان از بخش بازار فیلم، با حضور آثار ایرانی بود. این در حالی است که این بخش، بخش جنبی بود. لذا در آن ساعات، فیلمهای بخش سینما سعادت با مخاطبی اندک روبرو بودند و سوال این است چرا؟
به گزارش سوره سینما، چه بخواهیم و چه نخواهیم، چه ادعا کنیم و چه ادعا نداشته باشیم، جشنوارههای جهانی با برندهای مشهوری چون کن، برلین یا ونیز مقایسه میشود. تلاش دبیران و مدیران سینمایی جشنوارهها عموماً به سمتی است که فضای در اختیارشان را شبیه به جشنوارههای شاخص درآورند. این مهم نیز برای جشنواره جهانی فیلم فجر نیز صادق است.
حال در نظر بگیریم که عوامل جشنواره خود از چهرههای شاخص جشنوارههای خارجی هستند. در عرصههای مختلف بینالمللی حضور داشته و موفق در کسب جایزه بودهاند. این کولهبار تجربه مخاطب را متوقع میکند که با چیزی شبیه دیدههای دبیر در فرانسه یا آلمان مواجه شود. نگارنده تجربه حضور در چنین جشنوارهای نداشته است و نمیتواند ادعا کند که با یک فضای آن چنانی مواجه شده است؛ ولی به زعم حضار فرنگی، فضای جشنواره تداعیگر یک جشنواره شیک اروپایی است.