اقتصاد ۲۴- نوژن اعتضادالسلطنه- حزب کارگران کردستان (پکک)، گروهی چپگرا و مسلح است که در سال ۱۹۷۸ به رهبری عبدالله اوجالان تأسیس شد و از سال ۱۹۸۴ بهطور رسمی مبارزه مسلحانه خود را علیه دولت ترکیه با هدف ایجاد یک دولت مستقل کردی آغاز کرد. این گروه که از سوی ترکیه، آمریکا و اتحادیه اروپا در فهرست سازمانهای تروریستی قرار دارد، طی چهار دهه با اقدامات مسلحانه و حملات خشونتبار، دهها هزار کشته و زخمی بر جای گذاشته و یکی از بزرگترین چالشهای امنیتی ترکیه بوده است. اکنون، پکک اعلام کرده که به فعالیت مسلحانه پایان داده و خود را منحل میکند.
پ ک ک به عنوان یکی از اعضای جنبشهای سیاسی کُردی در خاورمیانه، به وضوح خود را در چارچوب یک پروژه ناسیونالیستی (ملی گرایانه) قرار داده بود؛ در مخالفت با ملیگرایی ترکی که معتقد بود آناتولی مهد تُرک بودن است و تاکید میکرد که کردها “ترکهای کوهستانی” هستند و زبان کُردی در واقع در سطحی پایینتر از زبان ترکی قرار دارد، گروههای کردی و پ ک ک نوعی ملیگرایی را با نمادها و اسطورههای خاص خود (نوروز، بزرگداشت قیام کاوه آهنگر علیه ضحاک خودکامه و ستایش قوم “ماد” که کردها اعلام میکنند از نسل آنان هستند)، قهرمانان خاص خود (رهبران شورشهای دهه ۱۹۳۰ و رهبران پ ک ک و اوجالان) و جانباختگان خاص خود مطرح کردند.
مانند هر شکل دیگری از ناسیونالیسم، این ناسیونالیسم نیز تاریخنگاری منحصر بفرد خود را دارد و شورشهای کردها را بخشی از سرکوب دیرینه قوم کُرد میداند، در حالی که آنان در واقع در وهله نخست شورشی علیه دولت به مثابه دولت هستند و پ ک ک مدعی شده که “استعمار ترکی، عربی و فارسی” به یک پروژه عمدی برای “بیگانه کردن ملت کُرد” تبدیل شده است. از دید پ ک ک چندپارگی اجتماعی، زبانی و مذهبی که در مناطق با اکثریت جمعیت کردنشین در ترکیه یافت میشود، بدان معناست که جمعیتها باید حول یک احساس تعلق خاطر، یعنی احساس کُرد بودن متحد شوند.