تفاوت این دوره از جشنواره بینالمللی «سینماحقیقت» با دورههای پیشین خود در «نظم» معنی پیدا میکند.
سوره سینما – محمدعلی حیدری* : سیزدهمین دوره جشنواره بینالمللی سینما حقیقت را پشتسر میگذاریم. هر جشنوارهای در ایران نقاط ضعف و قوت خود را دارد اما «بینظمی» فصل مشترک همهی جشنوارههای داخلی بوده است. تفاوت این دوره از جشنواره با دورههای پیشین خود در «نظم» معنی پیدا میکند. تعریف جشنواره در بدیهیترین شکل- رفتن برای تماشای فیلم و ارزیابی عملکرد یکساله (سینماگر یا مستندساز) است که مجموعه آثار به طور طبیعی از فیلترِ نظارتی آن جشنواره استخراج میشود. با این حال همواره در دورههای پیشین این اصل بدیهی یعنی تماشای فیلم! با مشقت و دردسرهای زیادی همراه بود و آن نمایش فیلم های جشنواره برای عموم و به شکل رایگان و فقط در چند سال یک پردیس سینمایی اتفاق میافتاد! شاید استدلال مدیران و دستاندرکاران آن دوره این بود که صرف حضور جمعیت برایشان عنصر جذابی بود.
جشنواره های مهمی چون «فیلمِ کوتاه تهران» و «سینما حقیقت» که هنرمندانش تنها چند روز در سال میتوانند در کنار هم قرار گیرند همواره با بزرگترین آفت بی تدبیری مدیران و دبیران آن رویداد یعنی «بینظمی» همراه بوده است و این پاشنه آشیل با بیان چند انتقاد و… بعد از پایان جشنواره به فراموشی سپرده میشد.