این نمایش، با استفاده از داستانهای اپیزودیک و سبک محمد رحمانیان، سعی در ایجاد ارتباط احساسی با ترانههای شرقی و بازسازی ارزشهای آنها را دارد. در همین راستا، استفاده از همنوایی پیانو و کمانچه برای محلیسازی داستانها و هماهنگی با محتوای بکار رفته کمک شایانی به پیشبرد این هدف کرده است. این شاید تنها نقطهی اتکای این نمایش برای جذب و رضایت مخاطب باشد چرا که به نظر نمیرسد سایر عوامل موثر در یک نمایش، در این اثر موفق عمل کرده باشند.
