سینمافا- محمد پورصادقی- فیلم “جنگل پرتقال” به نویسندگی و کارگردانی آرمان خوانساریان با بازی میرسعید مولویان و سارا بهرامی پس از وعدههای متعدد اکران شد و مورد استقبال گستردهی مخاطبان قرار گرفته است. در ادامه (بدون افشای داستان) نگاهی میاندازیم بر کیفیت این اثر سینمایی.
آن طور که در خلاصهی فیلم آمده، سهراب بهاریان، یک نمایشنامهنویس ناامید است که پس از سالها بیکاری، به عنوان یک معلم در یک دبیرستان شغلی پیدا کرده است. برای حفظ این شغل جدید، او مجبور است مدرک تحصیلی معتبری ارائه دهد. سهراب پس از ۱۵ سال به شهر دانشگاهیاش بازمیگردد، اما سفر او آنطور که پیشبینی میکرد پیش نمیرود.
آرمان خوانساریان به عنوان اولین فیلم بلند خود، با بهرهگیری از داستانی امروزی، نسبتا عمیق و پرمفهوم، توانسته است احساسات و تحولات چند شخصیت را به تصویر بکشد و مخاطب را به ضیافتی درگیرکننده مهمان کند. شخصیت اصلی داستان او، در ابتدا دارای ظاهر و رفتاری معمولی است که گاهی با او همراه میشویم و گاهی او را پس میزنیم. کافیست کمی صبر کنیم تا نقبی زده شود به تاریخچهی این شخصیت و آنگاه بتوانیم نه او را به دلیل نیمهی تاریکش پس زده و نه به خاطر موهبتهایش کاملا همراهش شویم؛ او را بپذیریم و با او به صلح برسیم. سفری که برای شناخت شخصیت اصلی آغاز میشود، سفری آرام و دلپذیر با روایتی شوخ و شنگ و با توجه مدام به اخلاق است. گذشتهی او به تدریج ما را به خود مشغول میکند و اوج و فرودهای او، عصیان و مهرورزی او، ما را به گوشههایی دنج از زندگی زیستهی خودمان ارجاع میدهد.