سما بابایی | بهروز افخمی در دوران کرونا بود که اعلام کرد قصد بازنشستگی از سینما را دارد و دیگر نمیخواهد فیلمبسازد.، اما روایت ساعات پایانی زندگی «طیب حاج رضایی» و حاج اسماعیل رضایی موجب شد تا او موقتا از تصمیم خود صرف نظر کند و بار دیگر پشت دوربین برود و روایتی دیگر از تاریخ معاصر را به تصویر بکشد. او فیلمسازیاش را با یک اثر تاریخی شروع کرد و در ادامه گریزی به اتفاقات تاریخی دوران معاضر زد از روایت چگونگی مرگ جهان پهلوان تختی تا ارائه تصویری متفاوت از زندگی امام خمینی و حالا هم مرور ساعات پایانی زندگی طیب و حاج اسماعیل.
به گزارش فیلمنیوز، سالهای ابتدای دههی شصت سینماگری تازهنفس پا به عرصهی فیلمسازی گذاشت که در طول سالهای فعالیتش، تاثیراتِ بسیار بر سینمای ایران گذاشت. کافی است یادمان بیاید که «عروسِ» او چه تغییراتی در ساختارِ سینمای پس از جنگ گذاشت یا شوکران چه اتفاقِ تازهای در سینمای پسادومِ خرداد بود و سنپطرزبورگ، چه فیلمِ متفاوتی در عرصهی فیلمهای کمدی است؛ اما وجه مهمِ دیگر کارنامهی افخمی، توجه او به وقایع تاریخی است. او خود را ملزم به وقایعنگاری صِرفِ تاریخی نمیکند؛ بلکه از آنان وام میگیرد و از نگاهِ خود آنان را بازسازی میکند.