چک الکترونیکی به عنوان یکی از ابزارهای جدید بانکداری دیجیتال، امکان صدور، انتقال، ضمانت و وصول چک را بدون نیاز به برگه کاغذی و مراجعه حضوری به شعب فراهم می کند. این خدمت که بر بستر سامانه «چکاد» ارائه میشود، با هدف افزایش امنیت مبادلات، کاهش خطاهای ناشی از چکهای کاغذی و تسهیل خدمات بانکی توسعه یافته و به تدریج در حال گسترش در شبکه بانکی کشور است.
چک الکترونیکی یا چک دیجیتال یکی از ابزارهای نوین پرداخت در شبکه بانکی کشور است که از نظر حقوقی و اجرایی همان کارکرد چک کاغذی را دارد، اما تمام فرآیندهای مربوط به صدور، انتقال و وصول آن به صورت الکترونیکی انجام میشود. در این شیوه، برگه فیزیکی چک حذف شده و اعتبار چک از طریق امضای الکترونیکی تأیید میشود. به همین دلیل بسیاری از مشکلات رایج چکهای کاغذی از جمله مفقودی، سرقت، مخدوش شدن یا خطخوردگی برگه چک کاهش مییابد.
بانک مرکزی برای ارائه این خدمت، سامانه «چکاد» یا چک امن دیجیتال را راهاندازی کرده است. ایوجه سیاستگذاران حوزه بانکی قرار گرفته است.
چالشهای پیشروی چک دیجیتال
با وجود مزایای متعدد چک الکترونیکی، توسعه و فراگیر شدن این خدمت با برخی چالشها نیز همراه است. وابستگی کامل این نوع چک به زیرساختهای الکترونیکی و سامانههای بانکی، نیاز به دسترسی پایدار به خدمات دیجیتال و آشنایی کاربران با فرآیندهایی مانند امضای الکترونیکی از جمله محدودیتهای پیشروی آن به شمار میرود.
همچنین تا زمانی که همه بانکها و فعالان اقتصادی به صورت گسترده از این خدمت استفاده نکنند، ممکن است پذیرش چک دیجیتال با سرعت کمتری انجام شود؛ چراکه انجام یک معامله با این ابزار نیازمند آمادگی هر دو طرف، یعنی صادرکننده و دریافتکننده چک است. از سوی دیگر، هرچند حذف برگه فیزیکی احتمال جعل، مفقودی و دستکاری چک را کاهش میدهد، اما مانند سایر خدمات آنلاین، نیازمند رعایت الزامات امنیتی برای جلوگیری از سوءاستفادههای احتمالی در فضای دیجیتال است.
گامی در مسیر بانکداری غیرحضوری
گسترش خدماتی مانند چک الکترونیکی را میتوان بخشی از روند حرکت نظام بانکی به سمت بانکداری دیجیتال دانست. در این چارچوب، مشتریان میتوانند بخش قابل توجهی از خدمات بانکی را بدون مراجعه حضوری و از طریق ابزارهای الکترونیکی انجام دهند؛ مسیری که علاوه بر صرفهجویی در زمان و هزینه، به افزایش سرعت و کارایی خدمات بانکی نیز کمک میکند.