به گزارش خبرگزاری خبرآنلان، نائومی ایشیگورو در کودکی مدام از بزرگترها هدایای کوچکی از ژاپن میگرفت؛ چرا که از سر لطف فکر میکردند چون رگوریشه ژاپنی دارد، حتماً شیفته این کشور است.
براساس گزارش اطلاعات آنلاین، خودش میگوید: «بچه که بودم فقط یک بار رفتم ژاپن. اما بقیه مدام چیزهایی مثل دیویدیهای «همسایه من توتورو» را برایم میآوردند.
آن روزها تب پوکمون داغ بود و غذاهای ژاپنی را هم امتحان میکردم. با همین تکههای کوچک، تصویری از ژاپن در ذهنم ساختم که البته کاملاً از فیلتر نگاه فرهنگی بریتانیاییها رد شده بود.» او آن زمان هرگز فکرش را هم نمیکرد که بزرگ شود و یک سگانه فانتزی پر از ارواح شینتو، اژدهاهای ژاپنی و باندهای سیاهپوش شمشیرزن بنویسد.
نائومی فرزند لورنا مکدوگال -مددکار اجتماعی سابق و اهل اسکاتلند- و کازوئو ایشیگورو، رماننویس برجسته بریتانیایی است؛ همان نویسندهای که در سال ۲۰۱۷ نوبل ادبیات را از آن خود کرد.
نائومی میگوید: «خیلی شانس آوردم که در لندن بزرگ شدم؛ آنجا همه چندفرهنگی بودند. اما با این حال، همیشه نسبت به هویتم نوعی حساسیت و خودآگاهی داشتم.» درست شب قبل از مصاحبهمان در لخودشان؛ ما هم دلمان میخواهد به هم فضا بدهیم.»
وقتی به او میگویم که حالا دیگر همتای پدرش شده، میخندد: «اصلاً و ابداً! او برنده جایزه نوبل است. اما همین که با انجام کاری مشابه ولی متفاوت توانستهایم با هم ارتباط بگیریم، قشنگ است.» او هرگز نخواسته نویسندهای با قلم ثقیل و ادبی باشد: «من برای جوانها مینویسم. کارهای من شادتر و جادوییتر است؛ هیچ ادعایی ندارم که میخواهم حرف گندهای درباره وضعیت بشر بزنم یا روی ساختار زبان مانور بدهم. تمرکز من بیشتر روی سیاست است، البته نه سیاست حزبی، بلکه روابط و نحوه برخورد انسانها با یکدیگر. فکر کنم هدف ما از نوشتن متفاوت است و ابزارهایمان را هم فرق میکند.» سهم او از پدرش، تنها یک نام خانوادگی است و خاطرهای محو از فرهنگ ژاپن که در گوشهای از ذهنش جا خوش کرده است.
کتاب «یتیمان سایهباران» نوشته نائومی ایشیگورو ۲۶ مه در انتشارات آتریا استرالیا منتشر میشود.
۵۹۲۴۴