روزنامه گل
روز گذشته خبری در تیراژ وسیع در رسانههای ورزشی داخل کشور منتشر شد؛ اینکه امیر قطر به پاس تکرار قهرمانی ملیپوشان این کشور در جام ملتهای آسیا پاداشهای قابل توجهی برای بازیکنان و مربیان در نظر گرفته است. در این گزارشها، از چیزهایی مثل یک آپارتمان در لندن، خودروی لکسوس و مقرری ماهانه تا پایان عمر سخن گفته شده است. راستش این است که هر چقدر منابع بینالمللی را رصد کردیم، چیزی در این مورد ندیدیم و برایمان روشن نشد منبع اصلی چنین خبری کجا بوده. سوژه این مطلب اما بیشتر از چند و چون پاداش خود قطریها (به هر حال بدیهی است که مسوولان این کشور ثروتمند جوایز ارزشمندی به بازیکنان خود دادهاند)، واکنشهایی بود که هواداران فوتبال در ایران به این خبر نشان دادند.دیروز در فضای مجازی و شبکههای اجتماعی، هر کجا که این خبر منتشر شده بود، عمده کامنتها حول و حوش یک مضمون بود: «نوشجانشان.» این در حالی است که بسیاری از همین کاربران در واکنش به اعطای حواله خودرو به ملیپوشان ایرانی، دیدگاه کاملا متفاوتی داشتند و عمدتا از داستان گلایه میکردند. پرسش اینجاست که چرا این بخش از مردم چنین جوایزی را گوارای قطریها میدانند، اما برای بازیکنان کشورمان ناعادلانه میخوانند؟ به نظر میرسد این موضوع دستکم دو دلیل داشته باشد.