نوشتنم از فلسطین دغدغه شخصی است نه تلاش برای ساختن موقعیت و امتیاز ادبی

نویسنده زن فلسطینی می‌گوید: شاید پرداختن به موضوع فلسطین» امتیازی برای دیگران باشد اما من نمی‌خواهم با نوشتن از فلسطین، برای خودم امتیازی کسب کنم. چون برای من فلسطین یک‌دغدغه شخصی است نه یک‌امتیاز یا یک‌موقعیت ادبی.

به گزارش خبرنگار فرهنگی تابناک، بنا بود سال ۱۴۰۲ در نمایشگاه کتاب فرانکفورت برای عدنیه شبلی نویسنده فلسطینی مراسم بزرگداشتی برگزار شود که لغو شد و در پی آن، بیش از ۶۰۰ نویسنده و ناشر بین‌المللی تصمیم انجمن ادبی «لیت‌پروم» برای لغو بزرگداشت را محکوم کردند. در این نامه که به امضای چهره‌هایی چون آنی ارنو برنده نوبل، اولگا توکارچوک برنده نوبل، آن انرایت، کامیلا شمسی، هشام مطر، راوی هیج، لیلا ابولیلا، ریچارد فلاناگان، والاس شاون، کالم توییبین، ایلین مایلس، هری کونسرو، سافیر، راشل کوشنر و صدها نویسنده دیگر و نیز ده‌ها ویراستار، نمایشگاه کتاب و ناشر جهانی رسیده، آمده است: در حالی که کتاب «نکته جزئی» شبلی توسط دو روزنامه‌نگار و ویراستار ادبی آلمانی یهودستیزانه خوانده شده تا به آن انگ بچسبانند، دیگر منتقدان جدی ادبی به وضوح این موضوع را در مطبوعات آلمان و دیگر نشریات ادبی کاملاً رد کرده‌اند. این کتاب رویدادهای مستند مربوط به تجاوز به یک دختر بادیه‌نشین در سال ۱۹۴۹ توسط یک واحد ارتش رژیم صهیونیستی را دستمایه خود قرار داده است.

ترجمه انگلیسی «نکته جزئی» سال ۲۰۱۷ منتشر شد و سه سال بعد نامزد دریافت جایزه ملی کتاب در آمریکا و جایزه بین‌المللی بوکر شد. پس از انتشار ترجمه آلمانی آن در سال ۲۰۲۲ نیز جایزه ادبی ۲۰۲۳ آلمان (لیبراتور پرایس) که جایزه سالانه‌ای است که به بهترین آثار نویسندگان زن از سراسر آسیا، آفریقا و آمریکای لاتین اهدا می‌شود، را دریافت کرد. این جایزه هر سال در نمایشگاه کتاب فرانکفورت به برنده آن اهدا می‌شود.

این‌رمان دو ترجمه مهم در ایران دارد که یکی سال ۱۴۰۳ توسط انتشارات ققنوس و دیگری با عنوان «برداشت دوم» توسط نشر هرمس منتشر شده است. از این‌کتاب دو ترجمهگران این باشد که چه‌طور بعضی از انسان‌ها از بدو تولدشان از رفتار انسانی محروم می‌شوند، مطمئنا می‌توانند راهکارهایی برای درمان این‌درد بیابند.

البته که هستند افرادی که این‌درد را می‌بینند و نمی‌بینند. برده‌داری، استعمار و هولوکاست و … رفتارهایی هستند که اتفاق افتادند اما عده‌ای از مردم هم روی این‌رفتارها چشم بستند. من نگران کسانی هستم که در رنج هستند. چون در این‌شرایط، مردم به هم توجه می‌کنند و افراد بالادستی یا ممتاز برای این‌طور مسایل جان و موقعیت خود را به خطر نمی‌اندازند. حتی در جمع حیوانات، وقتی بزی برای ذبح برده می‌شود، بقیه بزها متوجه می‌شوند؛ اما انسان‌ها متوجه این‌کشتار نمی‌شوند؟ بنابراین اگر انسان‌ها به انسان‌ها توجه نکنند؛ من حق دارم که به بزها اعتماد کنم و از همه‌چیز با آنها صحبت کنم! 

منبع: تابناک

اشتراک‌گذاری

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *