فرزند شما راه خودش را در زندگی دارد و وظیفه ی شما نیست، تصمیم بگیرید به چه راهی برود یا با چه کسی آن راه را طی کند.
وقتی که فرزندتان خانه را ترک می کند، پدر و مادری کردن شما متوقف نمی شود. سخت است که فرزندتان را در یک تصمیم گیری نادرست ببینید، حتی اگر او 15 ،30یا 45 ساله باشد. برای مثال وقتی که نوجوانتان درگیر یک ارتباط مخرب شده است، می تواند موجب استرس و نگرانی شدیدی در شما شود. البته شما می خواهید به او کمک کنید اما چگونه؟
اولین سؤال این است که از خودتان بپرسید “آیا فرزندتان واقعاً در یک ارتباط نادرست گرفتار شده است؟”. اگر فرزندتان تقریباً شاد و آرام است و یاد می گیرد و رشد می کند، پیش گویی ها و قضاوت های شخصی خودتان سبب نگرانی تان شده است. سعی کنید برای فرزندتان چیزی را بخواهید که خودش برای خودش می خواهد و از او در استفاده از فرصت هایش حمایت کنید.
اگر از پیش داوری های خودتان فاصله گرفتید و هنوز اعتقاد دارید که فرزندتان در ارتباط ناسالمی گرفتار شده است، وابسته شده است، یا بدرفتاری میکند، شما ممکن است ناامیدانه بخواهید کاری انجام دهید تا رفتار فرزندتان را تغییر داده یا کنترل کنید. مسئله این است که شما نمی توانید ارتباط های دیگران را کنترل کنید، تنها چیزی که تحت کنترل شماست ارتباط خودتان با فرزندتان است.