ماچادو برنده نوبل صلح شد و ترامپ ناکام ماند؛ این رخداد بار دیگر نشان داد که جایزه نوبل بیش از آنکه به صلح جهانی بپردازد، آینه منازعات سیاسی است.
جوان آنلاین: حسین مهدی تبار طی یادداشتی در روزنامه وطن امروز نوشت: ۱۰ اکتبر ۲۰۲۵، کمیته نوبل در اسلو نروژ، نام «ماریا کورینا ماچادو» رهبر مخالفان دولت ونزوئلا را به عنوان برنده جایزه صلح اعلام کرد.
این انتخاب که برای «تلاشهای بیوقفه در ترویج حقوق دموکراتیک مردم ونزوئلا و مبارزه برای گذار عادلانه و صلحآمیز از دیکتاتوری به دموکراسی» توجیه شده، در حالی انجام شد که شایعات و کمپینهای گستردهای حول نام دونالد ترامپ، رئیسجمهور آمریکا جریان داشت.
ترامپ نهتنها خودش را شایسته این جایزه میدانست، بلکه متحدانش از نتانیاهو تا دولتهای پاکستان و آذربایجان، علناً او را نامزد کرده بودند اما چرا ترامپ که اخیراً از آتشبس غزه و تلاشهای دیپلماتیک در نقاط مختلف جهان سخن میگفت، از دایره انتخاب خارج شد؟ پاسخ نه فقط در سابقه سیاسی نوبل، بلکه در تناقضهای عمیق سیاستهای ترامپ و کینههای دیرینه اروپا نهفته است.
جایزه نوبل صلح، از زمان تأسیس در سال ۱۹۰۱ بر اساس وصیت آلفرد نوبل، همیشه آیینهای از اولویتهای سیاسی زمانه بوده است. منتقدان بارها آن را متهم به جانبداری کردهاند. برای مثال، انتخاب آنگ سان سوچی در سال ۱۹۹۱ که بعدها به دلیل سرکوب اقلیت روهینگیا در میانمار، اعتبار خود را از دست داد، نشاندهنده این است که کمیته نروژی اغلب به جای تمرکز بر دستاوردهای پایدار، تحت تأثیر جریانهای سیاسی لحظهای قرار میگیرد.