به گزارش مجله خبری نگار، سال ۲۰۰۷ است و دوریس لسینگ جایزه نوبل ادبیات را مقابل عکاسان بالا گرفته است. نگارهای که روی دوربینها میافتد پیرزنی را ترسیم میکند که تفاوتی جدی با باقی زنان ۸۹ سالهای دارد که مخاطبان سرتاسر جهان آن را در ذهن به تصویر کشیدهاند. ماجرای این شمایل به کمی قبلتر برمیگردد. لسینگ وقتی در حوالی شصت سالگی قرار بود جایزه «امپراتوری» بریتانیا را دریافت کند، صریح و بدون مکث پاسخ داد: «امپراتوری وجود ندارد.» شمایلی که لسینگ برای خود ساخته بود را نمیتوان تنها منحصر به او دانست. لسینگ و تمام ۱۷ برنده دیگر نوبل ادبیات از یک جریان واحد برآمدهاند که دوریس لسینگ آن را در جملاتی چنین شرح میدهد: «من، نویسندگان کشورهای مختلف را به صورت یگ گروه یکپارچه و بههمپیوسته میبینم، تقریبا مثل اعضای یک بدن که توسط جامعه و بهمنظور بررسی آن تکامل یافته است.»