بعد از گذشت چند قسمت از پخش «نوبت لیلی» به کارگردانی روحالله حجازی در شبکه نمایش خانگی، هادی اعتمادی مجد در یادداشتی به این سریال پرداخت.
سوره سینما – هادی اعتمادی مجد: اگر در مواجهه با سریال روح الله حجازی، آنرا مُشتی اراجیف بی سر و ته و گنگ، اما با مهارت بزک شده و منشعب از دیدگاهی نامنسجم دیده و ارزیابی کرده اید که زیرکانه قصد پیچیده نمایی دارد، احتمالاً حق به جانب تان باشد! شاید بد نباشد این نوید را هم به شما بدهم که نباید از عدم ارتباط با سریال، مناسبات آدمهایش، مضامین چندگانه و خط روایی چموش و پر چین و شکن آن نگران و واخورده باشید!
در دنیای به ظاهر غامض «نوبت لیلی» با توجیه نمادگرایی و سمبلیسم می توانی هر دیالوگ مجهول و اکت نامفهومی را در دهان و رفتار کاراکترها بگنجانی. به آن با خساست، رنگ و لعاب دراماتیک بزنی و چنان رندانه مضمون را پیچ و تاب دهی که مخاطب در تنگنای سرگیجه و هجوم داده و متریال های عجیب، هاج و واج بماند. بویژه که این اواخر هم با انتقاد مهران غفوریان، یکی از بازیگران سریال به ناتمام ماندن نقشش در «نوبت لیلی»، مخالفان و منتقدان دستاویز جذابی برای زیر سوال بردن آن یافتند. ضمن اینکه در جست وجوی شنیده ها از جریان تولید سریال هم به مواردی مثل ورق ورق فیلمنامه در اختیار بازیگران قرار دادن و ناقص بودن داستان و بلاتکلیفی سرنوشت برخی شخصیتها بر می خوریم!