وی تصریح کرد: منشور سازمان ملل متحد که هدف از آن، نجات ملتها از فجایع و غمهای غیرقابل توصیف جنگهای اول و دوم و نیز نجات نسلهای آینده بود و در سال ۱۹۴۵ م صادر شد و پس از آن بیانیه حقوق بشر در سال ۱۹۴۸ م و سپس دو پیمان بین المللی حقوق بشر در سال ۱۹۶۶ م که منشور بین المللی حقوق بشر را تشکیل دادند هدف از همه این ها، آن بود که روحیه مسامحه داشته باشیم و در صلح و حسن همجواری زندگی کنیم و نیروهای سازمان ملل متحد، حافظ امنیت و صلح بین المللی باشند.
نماینده سابق پارلمان کویت اظهار داشت: اما اگر نگاهی کلی و عینی به اوضاع کنونی جهان و نتایج ابزارهای جهانی و فجایع و جنگها بیندازیم میبینیم که برخی از اعضای سازمان ملل متحد با لجاجت، ساز مخالف میزنند و تمامی قوانینی که خود تصویب کرده بودند سرکشی مینمایند و در اجرای تصمیمات یکجانبه خود به زور متوسل میشوند و سیاست یک بام و دو هوا را در تعامل با حقوق بشر در پیش گرفته اند، به طوری که بر اساس منافع خود، برخی مردم را محروم نگه میدارند و برای برخی دیگر، قائل به حق میشوند. مانند ملت جمهوری اسلامی که تحت تحریم است. همچنین ملتهای سوریه، ونزوئلا و یمن نیز تحریم هستند.
وی ادامه داد: همچنین شاهد جرایم نظام (سعودی) در بلاد الحرمین هستیم که که در حق مردمش روا میدارد. مردم خلیج در رنج و عذاب هستند؛ اما سرمایههای این ملتها در راه سرکوب بشر استفاده میشود به طور مثال در بحرین، کویت، امارات و دیگر کشورهای خلیج فارس. همچنین از آن سرمایهها در راه حمایت مالی از جنگ علیه کشورهای عربی و اسلامی و ایجاد فتنه و برانگیختن انواع مختلف گرایشهای نژادپرستانه علیه مسلمانان استفاده میشود.