نمایش آنلاین میتواند در کنار سالنهای سینمایی به حیات خود ادامه داده و تماشاگرانی را که به هر دلیل نمیتوانند فیلمها را از طریق سینماها دنبال کنند پوشش دهد.
سوره سینما – کیاپور نظری : سینمای ایران در این سالهای اخیر روزگار خوب و خوشی را سپری میکرد. این سینما در سال های اخیر عادت کرده بود هر ساله تماشاگران بیشتری را جذب نماید. کار کاسبی سینمادارها هم بد نبود. آنها از این که نگران پرداخت هزینه های حقوق و دستمزد کارکنان و هزینه های جاری نبودند خوشحال بودند. علاوه بر حوزه هنری که جنب و جوش گسترده ایی را در زمینه ساخت و ساز و سالن سازی در شهرهای محروم راه انداخته گه گاهی هم از گوشه و کنار می شنیدیم که فلان سینمادار بخش خصوصی هم، دستی روی سر و صورت سینمای خود کشیده است. سرمایه گذاران هم کم کم وارد این معرکه شده بودند. پردیس سازی و ساخت مجموعه های چند منظوره هم رونق گرفته بود. رقابت بی پایان برای ساخت بهترین و مدرن ترین سینما در بهترین نقطه ی شهر دست تماشاگران را برای انتخاب سینما باز می گذاشت . این پدیده نه تنها در تهران بلکه در مراکز استانها نیز سرایت کرده بود. همه چیز داشت به خوبی پیش می رفت ، حتی سی و هشتمین جشنواره فیلم فجر آثار برتر خود را شناخت. کار به انتخاب و تعیین فیلم های اکران نوروزی رسیده بود. حدس و گمان ها برای ربودن این فرصت طلایی اکران و رایزنی های صاحبان آثار برای بدست آوردن این موقعیت استثنایی مثل همیشه چالش های خودش را داشت. سینماداران گوش به زنگ برای انتخاب بهترین فیلم برای سینماهای خود بودند.
در ماههای منتهی به پایان سال ۹۸ و پس از آغاز سال ۲۰۲۰ میلادی، ظهور یک پدیده ی ناشناخته، جهان را در شوک عظیمی فرو برد. درست مثل ایست قلبی و ناگهانی همه چیز متوقف شد. این ویروس خطرناک و مرموز که از چین (ووهان) آغاز شده بود به سرعت غیر قابل مهار در سطح جهان پخش گردید و بسیاری از فعالیت های عادی را مختل کرد. ابتدا تصور می شد این یک پدیده ی زودگذر است و خیلی زود همه چیز دوباره به روال عادی باز خواهد گشت اما زمان نشان داد که این ویروس، متقلب تر و منحوس تر از آن است که با گذر زمان رخت بر بندد. او همچون بلای آسمانی آمده بود که بماند. به واسطه ی همین ویروس کم مقدار و نادیدنی بسیاری از کسب و کارها و فعالیت های تولیدی و خدماتی به مدت طولانی تر از حد انتظار تعطیل شدند و ضرر و زیان هنگفت و غیر قابل پیش بینی بر اقتصاد جهانی وارد شد . لاجرم می بایست برای برون رفت از این مخمصه ناخواسته چاره ای می اندیشیدند و دست به کاری جدید و ابتکاری می زدند همان گونه که می گویند ” نیاز مادر اختراع است” هر یک از صنوف و حِرَف نیز به انواع شیوه های جدید متوسل شدند تا از این بن بست و انسداد خارج شوند. در این میان سینما که همواره در اولویت دوم نیازمندی های بشری قرار داشته برای احیای مجدد کار سخت تری در پیش داشت. سینمای ایران پس از مکثی کوتاه یک ماهه و فرصت طلایی از دست رفته به نمایش آنلاین آثار روی آورد. روشی نوین برای این که از یک طرف سرمایه های راکد و هزینه شده برای تولید آثار سینمایی به جریان بیفتد و از طرف دیگر به نیازمندی های تماشاگران و مخاطبانی که انتظار نمایش و تماشای فیلم در سینماهای کشور را داشتند پاسخ داده شود. اما همیشه شروع هر کار جدیدی بدون اشکال و دردسر نیست. ریسک قرار دادن تمام اندوخته ها و سرمایه در طَبَق اعتماد و اطمینان مخاطب از یک سو و نیز عدم آمادگی زیر ساخت های اینترنتی کشور برای این موضوع کمی مخاطره آمیز بوده است. سرمایه گذاران بخش خصوصی به دلیل عدم پیروی مصرف کنندگان از قانون کپی رایت جسارت و جرات انجام چنین عملی را نداشتند تا این که سازمان اوج با رضایت آقای ابراهیم حاتمی کیا خط شکنی کرده و برای اولین بار در ایران فیلم سینمایی”خروج” را از طریق نمایش آنلاین در معرض دید تماشاگران قرارداد. . اگرچه در روزهای آغازین نمایش این فیلم در شبکه نمایش آنلاین با مشکلات همیشگی سینمای ایران یعنی عدم رعایت حقوق مادی و معنوی آثار همراه شد اما خیلی سریع نقاط ضعف آن شناسایی و با رفع موانع، اعتماد سایر صاحبان آثار را برای استفاده از این شیوه نمایش فیلم جلب کرد. به دنبال نمایش فیلم «خروج »، آثار دیگر همچون «طلا»، «مهمانخانه ماه نو»، «تیغ و ترمه»، «کشتارگاه» و «بُهت» از این فضای نمایش بهره برده و درکوران رکود اقتصادی و قطع ارتباط تماشاگر با سینما برای اولین بار در محیطی خارج از سالن های سینمایی دیده شدند. با توجه به این که نمایش آنلاین فیلم ها کماکان استمرار دارد آیا این شیوه ی نمایش فیلم می تواند به عنوان یک دستاوردی جدید و قابل اعتناء بخشی از مشکلات سینمای ایران را برطرف نماید؟