نگاهی به نمایشنامه «هدیهای که جان داشت» نوشته محمود تیموری؛
نمایشی کودکانه درباره آزادی، دوستی و مهربانی با حیوانات
محمود تیموری در این نمایشنامه، از فضایی شاد، گفتوگوهای روان و موقعیتهای کمیک بهره گرفته تا پیامهای اثر، بدون شعارزدگی به مخاطب منتقل شوند. حضور ترانهها، حرکتهای نمایشی و صحنههای پرتحرک، متن را برای اجرای صحنهای مناسب کرده و به مربیان و گروههای تئاتر کودک این امکان را میدهد که نمایشی پویا و جذاب را روی صحنه ببرند. در عین حال، داستان به شکلی پیش میرود که کودکان خود را بهراحتی جای شخصیتها میگذارند و همراه با آنها درباره انتخاب درست، همدلی و احترام به حیات جانوران میاندیشند.
به گزارش سرویس کودک و نوجوان خبرگزاری کتاب ایران (ایبنا)، ادبیات نمایشی کودک، زمانی بیشترین تأثیر را بر مخاطب می. این اثر توسط نشر بوی کاغذ (بوکا) منتشر شده و برای اجرا در مدارس، مراکز فرهنگی و گروههای نمایش کودک نیز ظرفیت بالایی دارد.
داستان نمایشنامه از یک جشن تولد آغاز میشود؛ جشنی که قرار است برای دختربچهای هشتساله، روزی شاد و خاطرهانگیز باشد. اما همهچیز با انتشار خبر فرار یک بچهپلنگ از باغوحش تغییر میکند و ماجرا مسیری تازه به خود میگیرد. ورود این حیوان به داستان، شخصیتها را در موقعیتهایی غیرمنتظره قرار میدهد و آنها را با پرسشهایی درباره آزادی، ترس، مهربانی و مسئولیت در قبال موجودات زنده روبهرو میکند. نویسنده با استفاده از همین گره داستانی، روایتی خلق کرده که در عین حفظ جذابیت و کشش نمایشی، مخاطب را به اندیشیدن درباره رابطه انسان و طبیعت دعوت میکند.