نمایشی از تعزیه برای سلیقه نسل امروز/ «باهون» روایتی فراتر از کلمه است

کارگردان نمایش «باهون» با اشاره به ویژگی های این اثر نمایشی که درباره اسطوره‌ها و آیین‌های زنانه است درباره بهره گیری متفاوت از فرم تعزیه برای ارتباط بهتر نسل امروز با این هنر گفت.

۱۴۰۴/۰۲/۲۶

کارگردان نمایش «باهون» با اشاره به ویژگی های این اثر نمایشی که درباره اسطوره‌ها و آیین‌های زنانه است درباره بهره گیری متفاوت از فرم تعزیه برای ارتباط بهتر نسل امروز با این هنر گفت.

نمایشی از تعزیه برای سلیقه نسل امروز/ «باهون» روایتی فراتر از کلمه است

به گزارش روزپلاس، مریم صادقی کارگردان نمایش «باهون» که این شب‌ها در مجموعه تئاتر لبخند روی صحنه است درباره موضوع نمایش توضیح داد: این نمایش پرفورمنسی زنانه و آیینی است که در فرم مدرن تعزیه شکل گرفته است و درباره سفر قهرمان زنانه است. نمایش ما کاری تجربی است و زمانی که در پلاتو تمرین می‌کردیم به این نتیجه رسیدیم که انگار دیگر در دوران کنونی هر دیالوگی خاصیت خودش را از دست داده است. بیشتر به بدن زنانه توجه کردیم و وضعیتی که زن در جامعه با آن مواجه می‌شود و بیشتر دوست داشتیم که بدون کلام، مفهومی زا که در نظر داشتیم، برسانیم.

وی درباره نسبت «باهون» با جامعه بیان کرد: نمایش از زایشی آغاز می‌شود و این زایش به از دست دادنی می‌رسد و انگار هشت زن به مثابه هشت مادر باردار می‌شوند و مدام از دست می‌دهند و این همان چیزی است که در جامعه ما بسیار دیده‌ می‌شود. «باهون» نیز به معنای اصیل و در زبان اوستایی به معنای سوگواری جمعی است و فکر می‌کنم که امروز ما جامعه‌ای داریم که همیشه سوگوار است و هیچوقت به آن آرامش نخواهد رسید و این سوگ جمعی که انگار همه مردم دچار آن شده‌اند برای من خیلی مهم بود. اینکه انگار همه دغدغه و ترس از دست دادن را در وجود خود احساس می‌کنند.

وی افزود: حدود یک سال و سه ماه است که ما مشغول تمرین هستیم. نه حمایت مالی‌ای داشتیم و نه اسم معروفی در کار ما حضور دارد و نه بازیگر معروفی داریم و نه تهیه‌کننده‌ای. خودمان بودیم و خودمان. خیلی دوست داشتم به نگاه تماشاگر احترام بگذارم و می‌خواستم که نمایش از نظر زیبایی‌شناسی مخاطب را اقناع کند و این کار من را بسیار سخت می‌کرد چراکه ساپورت مالی نداشتم و به سراغ آرتیست‌هایی می‌رفتم که می‌دانستم دغدغه‌مندند و با ما کنار می‌آیند. پیدا کردن چنین افرادی بسیار دشوار بود اما خوشبختانه دوستانی پیدا کردم که در این راستا به من کمک کردند و توانستم فرمی که می‌خواستم را تا حدود ۷۰ درصد اجرایی کنم. نگران مخاطب هم بودیم. چراکه کارهایی که نام‌های مشهور ندارد گاهی با نام تهیه‌کننده کار را به جلو می‌برند و ما چنین چیزی را نداشتیم اما با تلاش‌هایی که کردیم توانستیم مخاطب خودمان را پیدا کنیم.

منبع  : روز پلاس

اشتراک‌گذاری

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *