12 / 08 /1402
گروه آموزش و دانشگاه خبرگزاری علم و فناوری آنا؛ بزرگترین ناکامی نظام آموزشی انگلستان در پایان دوره دبیرستان رقم میخورد. با وجود اینکه تقریباً نیمی از دانشآموزان بعد از اتمام دوره متوسطه، راهی دانشگاه میشوند، بیش از ۳۰ درصد از آنها نیز از سن ۱۷ سالگی به بعد، عملاً در معرض هیچ نوع یادگیری یا مهارتی قرار نمیگیرند.
به این ترتیب، نیروی کار انگلستان در سن ۲۵ سالگی، در مقایسه با نیروی کار هم سن خود در سایر کشورهای عضو سازمان توسعه و همکاری اقتصادی (OECD)، بسیار عقب است و تعجبی هم ندارد که میزان بهرهوری و حقوقشان هم کمتر میشود و این مسئله به نوبه خود به کاهش پویایی اجتماعی منجر میشود.
در واقع، جوانهای انگلستانی در دو دنیای متفاوت زندگی میکنند. راه دانشگاه و تحصیلات آکادمیک مسیر مشخصی است و همه آنهایی که صلاحیت ورود به این مرحله را دارند بالاخره میتوانند (بسته به علاقمندیشان) جایی در تحصیلات تکمیلی پیدا کنند.
<>منطق واضحی پشت درخواست برای پادرمیانی دولت مطرح است. چنانچه کارفرمایی کارآموزی را تحت آموزش قرار دهد، این احتمال وجود دارد که بعد از اتمام دوره آموزش، آن کارآموز مایل به ادامه فعالیت در آن کارگاه نباشد و به این ترتیب، نفعی عاید کارفرما نمیشود حال آنکه به هرحال جامعه (با برخورداری از یک کارگر ماهر جدید) نفع میبرد؛ بنابراین جامعه باید دستکم هزینههای آموزش به یک کارآموز را بپردازد. این در مجموع به نفع کارفرمایان و کارآموزان جوانشان است.
در مورد آن دسته از کارفرمایانی که مالیات بر دوره کارآموزی را میپردازند (مالیاتی که در انگلستان از کارفرمایان کسر میشود تا هزینه آموزش به کارآموزان تأمین شود)، دستکم دو سوم از سرمایه باید برای کارآموزان ذخیره شود. لزومی ندارد که این پول صرف مسائلی، چون پیشرفت حرفهای مداوم یا آموزش مدیریتی شود.