۱۰:۰۹ – ۲۸ مرداد ۱۴۰۵
علمای بزرگ و رهبران دینی، بر این نکته تأکید داشتهاند که معنویت و باور به تحقق وعدهالهی، نه جایگزین آمادگی نظامی، بلکه مکمل ناگزیر آن است.
باشگاه خبرنگاران جوان – جنگ، فراتر از برخورد سخت آهن و آتش، میدانی برای فرسایش روح و هجوم اضطراب است. در لحظاتی که هیاهوی نبرد، آرامش را از انسان میگیرد و غبار ترس بر افقهای ذهنی انسان سایه میاندازد، انسان به تکیهگاهی نیاز دارد که ریشه در حقیقتی جاودانه و همیشگی داشته باشد. در نگاه دینی، توکل و باور به خدای یگانه، دعا و ذکر، نه یک حالت معنوی صرف، که سلاحی راهبردی برای حفظ روحیه، کسب بصیرت و بازیابی آرامش در بحرانیترین لحظات است. علمای بزرگ و رهبران دینی، همواره بر این نکته تأکید داشتهاند که معنویت و باور به تحقق وعدهالهی، نه جایگزین آمادگی نظامی، بلکه مکمل ناگزیر آن است. در ادامه با تکیه بر رهنمودهای رهبر شهید انقلاب، آیتاللهالعظمی سیدعلیخامنهای (ره) بیان میکنیم که چگونه اتکا به خدای متعال و باور ایمانی به عنوان راهبردیترین ابزار برای مقابله با هراس جنگ و دستیابی به پیروزی، در سنت اصیل معنوی جایگاهی مهم دارد.
دعا؛ سلاح دل در روزگار جنگ
دعا در شرایط جنگ، کارکردی فراتر از آرامسازی ساده دارد. جنگ، انسان را در معرض ترس دائمی، ناامنی، خستگی و گاه نگرانی برای آینده قرار میدهد. دعا در چنین وضعی، نخستین اثرش را بر جان میگذارد؛ روحیه را تقویت میکند و امید را زنده نگه میدارد. وقتی انسان احساس میکند با خداوند در ارتباط است، دیگر خود را تنها و بیپناه نمیبیند. همین احساس همراهی؛ اعتمادبهنفس و مقاومت را افزایش میدهد.