وقتی امروز اپلیکیشن مسیریاب گوشی هوشمندمان را باز میکنیم، با اطمینان کامل به صفحهای خیره میشویم که خیابانها، کوچهها، پستی و بلندیها و حتی ترافیک لحظهای را به ما نشان میدهد. ما در توهمی از «آگاهی کامل» زندگی میکنیم؛ توهمِ اینکه جهان با تمام جزئیاتش کشف شده، مستند گردیده و به راحتی فشردن یک دکمه در جیب ماست. اما اگر بدانید که تاریخ نقشهبرداری، پیش از آنکه علم «نشان دادن و اطلاعرسانی» باشد، هنرِ تاریک و پیچیده «پنهان کردن» بوده است، چه احساسی خواهید داشت؟
به گزارش دیجیاتو، در طول تاریخ، از نقوش کشیده شده روی پوست حیوانات تا تصاویر ماهوارهای با رزولوشن بالا، نقشهها هرگز صرفاً آینهای بیطرف از واقعیت فیزیکی زمین نبودهاند. آنها همواره سلاحهایی خاموش، ابزارهای اعمال قدرت و اسناد فوقمحرمانهای بودهاند که گاهی یک خط کشیده شده یا منطقهای پاک شده در آنها، سرنوشت یک جنگ، یک ملت یا یک امپراتوری را تغییر داده است.
نقشهنگاران دربار پادشاهان باستان، برای دور نگهداشتن رقبا از مسیرهای تجاری، هیولاهای دریایی را در نقشهها نقاشی میکردند؛ اما در قرن بیستم و بیستویکم، این هیولاها جای خود را به الگوریتمهای پیچیده، پیکسلهای شطرنجی و پارازیتهای ماهوارهای دادند.