در جهانی که ناپایداری به یک هنجار بدل شده، تابآوری دیگر یک مزیت رقابتی نیست؛ بلکه شرط بقاست. سازمانهای فناور، بهویژه آنهایی که در حوزههای هوش مصنوعی، دادههای بزرگ و زیرساختهای ابری فعالیت میکنند، با مجموعهای پیچیده از تهدیدات، از جنگهای سایبری و حملات زیرساختی گرفته تا مهاجرت سرمایه انسانی و فروپاشی زنجیره تأمین مواجه هستند.
عصر امروز، عصر ناپایداری است. سازمانهای فناوری دیگر با این سؤال مواجه نیستند که «آیا» بحرانی پیش میآید، بلکه پرسش اصلی این است که «چه زمانی» این بحران رخ خواهد داد. از جنگهای ترکیبی و حملات گسترده سایبری گرفته تا تحریمهای فناورانه و بحرانهای محیطزیستی، هر روز چالشهای تازهای فضای فعالیت این سازمانها را دربر میگیرد.
تابآوری در چنین شرایطی دیگر به معنای بازگشت به وضعیت پیشین نیست؛ بلکه توانایی پیشبینی، جذب شوک و بازسازی سریعتر و هوشمندانهتر از گذشته است.