در The Dead Don’t Hurt، ویتو مورتنسن قصهای وسترن را کارگردانی میکند، آیا او در روایت اثر خود موفق است؟
در جنگلی سرسبز و انبوه، شوالیهای قرون وسطایی با اسبش به سمت دوربین در حرکت است. صحنه کات میخورد و نمای بسته یک زن در بستر مرگ را داریم، کسی که با یک قطره اشک، جان خود را از دست میدهد. در این جا میفهمیم که تصویر شوالیه در جنگل، آخرین تصویر ذهنی و رؤیای زنِ در حال مرگ است. این صحنههای ابتدایی فیلم است، یک شوالیهی اروپایی و یک زن اروپایی، اگر پوستر فیلم را از قبل نمیدیدیم، امکان نداشت بفهمیم با یک فیلم وسترن طرفیم. اما دستانی که چشمان زن را میبندد، دست یک کابوی است. The Dead Don’t Hurt ساختهی جدید ویگو مورتنسن، بازیگر معروف ارباب حلقههاست. این دومین پروژهی سینمایی مورتنسن است که خود او کارگردانی میکند. این بار مورتنسن به سراغ دنیای وسترن رفته، تا داستانی از عشق و شور و امید و ناامیدی و انتقام را تعریف میکند. ولی آیا در انجام این کار موفق است؟ برای فهمیدن این موضوع، با نقد فیلم توسط ویجیاتو همراه باشید
سکانسهای ابتدایی فیلم، نوید فیلمی هیجانانگیز و اتمسفریک را میدهد. مثلاً در سکانسی که شرور فیلم معرفی میشود، یا سکانس اعدام فرد بیگناهی که لکنت هم دارد، تلفیقی از گروتسک و اغراق در نمایش بیرحمی و سؤاستفاده از قانون و دین و قدرت است. با مشاهدهی اینها فکر میکنیم قرار است پای تماشای وسترنی نامتعارف با درونمایهای عجیب و متفاوت بشینیم، اما باید بگویم این گونه نیست. هر چه که از سکانسهای ابتدایی فیلم دور میشویم، فیلم بیشتر به سمت یک روایت معمولی و دست چندم پیش میرود.