وقتی خشونتِ بیپروا از قصهپردازی پیشی میگیرد!
نتفلیکس بهتازگی یکی از بهترین فیلمهای اکشن چند سال اخیر را منتشر کرده است. «Havoc» یک اثر خشن و بیپروا با بازی تام هاردیِ خشمگین است. کارگردان فیلم ماندگار «یورش» بار دیگر نشان میدهد که پشت دوربین چه تواناییهایی دارد. در ادامه با نقد فیلم «ویرانی» همراه ویجیاتو باشید.
خونریزیِ افراطی در هنر هفتم معمولاً (و بهحق) با ژانر وحشت گره خورده است؛ ژانری که از سادهلوحیِ دهههای ۵۰ و ۶۰ میلادی تا خشونتِ آشکارا نیهیلیستی یا شاید هم خاص دهههای ۷۰ و ۸۰، نهایت بهره را برد. در واقع، دههی ۸۰ را میتوان «خطپایان»ِ آزادیِ عمل در سینمای جریان اصلی و مستقل دانست، چرا که پس از آن، از دههی ۹۰ میلادی تا امروز، محافظهکاریِ رسمی بر صنعت سینما حاکم شد؛ رویکردی که با هدف کاهشِ سنِ مخاطبان و خودسانسوریِ خلاقانه شکل گرفت. به همین دلیل، تقریباً شاهد محو شدنِ مؤلفههایی هستیم که روزگاری بهکرات در فیلمها استفاده میشدند: از صحنههای برهنه گرفته تا خشونتِ خونین. همهی اینها در راستای همان تلاش برای کسبِ ردهبندیِ سنیِ پایینتر بود.