در فیلم نبرد پشت نبرد (One Battle After Another)، پل توماس اندرسن بار دیگر ثابت میکند که هر فیلم جدیدش مرحلهای دیگر در سیر تکاملی یک سینماگر اندیشمند است؛ سینماگری که از دهه ۱۹۹۰ تا امروز پیوسته از خودش فاصله گرفته و سبکهای مختلف را آزموده و شکست داده است. این فیلم بیش از آنکه روایت خطی باشد، تجربه زیستن با شخصیتی است که هر تصمیم کوچکاش در دل خود یک نبرد پنهان دارد، نبردی که گاهی در چهرهای آرام و گاهی در شکاف میان دو نما آشکار میشود. اندرسن اینبار داستانی تعریف میکند که بهظاهر ساده است، اما در ذهن رسوب میکند.
«نبرد پشت نبرد» ادامه طبیعی مسیر یک مؤلف است؛ مؤلفی که میکوشد در جهانی غرق در ایدئولوژیهای سادهسازیشده، همچنان پیچیدگی اخلاقی انسان را نشان دهد.