فیلم علفزار یک تخلیه انتقاد است، پر از حرفهایی است که شاید در یک سفر بین شهری با یک راننده تاکسی درباره آنها صحبت کنید؛ بگویید این آقازادههای پدرسوخته در خلوت خودشان هر کاری میکنند، …
فیلم علفزار یک تخلیه انتقاد است، پر از حرفهایی است که شاید در یک سفر بین شهری با یک راننده تاکسی درباره آنها صحبت کنید؛ بگویید این آقازادههای پدرسوخته در خلوت خودشان هر کاری میکنند، مشروب میخورند و پول پارتی میگیرند، بگویید باباهایشان چه کثافتکاریهاییی نمیکنند و بگوییم سیستم قضایی فساد دارد. همه این صحبتهای انتقادی از وضع حاکمیت میتواند در یک صف نانوایی هم شنیده شود و علفزار کاری که کرده جرات این را داشته تا این انتقادات تند و تیز را روی پرده نقرهای به تصویر بکشد. همین و بس.
فیلم علفزار از فیلمهای بسیار جنجالی چهلمین جشنواره فیلم فجر به حساب میآید، از سوژه حساس و خط قرمزیاش که احتمالا باعث سانسور در اکران عمومی و یا حتی توقیف شود تا بازی پژمان جمشیدی که تحسین عدهای را برانگیخته است. در مورد موضوع اول هیچ بحثی نیست و علفزار از آن دسته فیلمهای حساس است که شجاعت ساخته شدنش جای تبریک دارد اما در مورد پژمان خان جمشیدی باید گفت بازی او بسیار بهتر از دیگر فیلمش در جشنواره یعنی بیمادر است اما واقعیت اینجاست که بازی جمشیدی صرفا در نوع خودش جذاب است، یعنی او توانسته از آن بازی بسیار بد دوران پیشینش رهایی پیدا کند و حالا یک بازیگر معمولی شود وگرنه هیچ اکت خارق العادهای از او در طول فیلم دیده نمیشود.