در سالهای اخیر کارگردانان زیادی وارد سینمای ایران شدهاند که ارتباط تنگاتنگی با شاهکارهای سینما جهان دارند. شهرک «علی حضرتی» در نگاه اول یادآور نمایش ترومن پیتر ویر است. اما هر چقدر که فیلم جلوتر …
در سالهای اخیر کارگردانان زیادی وارد سینمای ایران شدهاند که ارتباط تنگاتنگی با شاهکارهای سینما جهان دارند. شهرک «علی حضرتی» در نگاه اول یادآور نمایش ترومن پیتر ویر است. اما هر چقدر که فیلم جلوتر میرود، تلاش میکند راهش را از آن فیلم جدا کند. علی حضرتی در اولین فیلمش سراغ داستان متفاوتی رفته است. داستانی که ساخت آن در سینمای ایران ریسک بسیار بالایی دارد. اما حضرتی به عنوان یک کارگردان فیلم اولی که مشخص است چنین فضا و اتمسفری را با تماشای فیلمهای مهم تاریخ سینما تجربه کرده است، کوشیده فیلم اولش را شبیه آن فیلمها بسازد. بنابراین همین که کارگردانان سینمای ایران با سینمای جهان ارتباط دارند و از آن تاثیر میپذیرند اتفاق مبارکی است.
در سینمایی که همه فیلمها حول موضوعاتی تکراری مانند اعتیاد و طلاق ساخته میشود، تماشای این فیلمها میتواند فرصت خوبی برای ایده گرفتن کارگردانان ایرانی باشد. علی حضرتی هم همین مسیر را برای ساخت شهرک طی کرده و کوشیده با تاثیر از فیلمهای مهم جهان فیلم متفاوتی بسازد. فیلمی که شبیه دیگر آثار سینمای ایران نباشد و بتواند تماشاگر را در تجربهای تازه شریک کند. فیلم در ابتدا نوید یک اثر متفاوت را میدهد اما هر چه جلوتر میرود حتی از ایدهی اولیه که مد نظر داشته هم دور میشود و بدل به یک فیلم ابتر میشود که حتی قادر نیست داستانش را تعریف کند.