با نگاهی به ادبیات هزاره، میتوان گفت که شاید نیهیلیسم به ذات خود بخشی از چیزی است، که اکنون هستیم. در نقطهای از زندگی، ترس در پوست و گوشت ما نفوذ میکند، راه خود را به استخوانهایمان پیدا میکند و جریان خون ما را مسموم میکند. و اکنون اندوه، باری است که باید به دوش بکشیم. بزرگسالان غمگین هستند، و افرادی که دیر شکوفا میشوند یا همان دیرشکفتهها از آن احساسات به شیوههای خاص، واقعی و وحشتناک استفاده میکنند. فیلم دیرشکفتهها این سوژه را بسط و پرورش میدهد. باوجوداینکه هیچ چیز جدیدی درباره فیلمهایی که به این سوژه میپردازند، وجود ندارد؛ اما فیلمنامه آنا گرینفیلد که توسط کارگردان لیزا استین ساخته شدهاست، کمی متفاوت است و تماشای آن لطف خودش را دارد. دیرشکفتهها میگوید که والدین بیمار، همسران سابق، حوادثی که زندگی را تغییر میدهد، یا مشکلات مالی، یا مشکلاتی که با دوستانتان دارید، هیچکدام هرگز متوقف نمیشوند. و هیچ کس واقعا شما را برای هیچ یک از آنها آماده نمیکند. دیرشکفتهها یک داستان بیرحمانه اما صادقانه درباره رویارویی با شرایط اجتنابناپذیر پیری است.