ساختن فیلم کمدی در سینمای ایران هم معضلی شده است. کارگردانان به چند فرمول از پیش امتحان داده در کمدیسازی رسیدهاند و حاضر نیستند به سمت تجربههای جدید در این سبک بروند
جوان آنلاین: ساختن فیلم کمدی در سینمای ایران هم معضلی شده است. کارگردانان به چند فرمول از پیش امتحان داده در کمدیسازی رسیدهاند و حاضر نیستند به سمت تجربههای جدید در این سبک بروند.
آنها با استفاده از کمدی موقعیت و بردن فضای فیلمشان به دهه ۵۰ و ۶۰ و استفاده از بازیگران کلیشه شده در فیلمهای کمدی میخواهند فیلمشان را با کمترین زحمت بسازند. در حالی که این شکل ساختن فیلم کمدی که بیشتر به سریسازی شبیه است کار درستی نیست و بیشتر به سینمای ایران ضربه میزند.
فیلم «آنتیک» تا پیش از اکران در جشنواره فیلم فجر، فضای تبلیغاتی خوبی را پیرامون سوژه و داستانش شکل داده و کنجکاوی زیادی ایجاد کردهبود، اما فیلم فقط طبل توخالی بود و از درون و به لحاظ محتوایی چیزی برای ارائه نداشت. همانند بیشتر فیلمهای کمدی چند سال اخیر، دو شخصیت اصلی فیلم در سالهای اول انقلاب در موقعیتی متضاد گیر میافتند و با ظاهرسازی به دنبال پیشبرد منافع خودشان هستند.
پژمان جمشیدی که همان بازی همیشگی خود را دارد و انگار از سرصحنه «زیر خاکی» یا «دینامیت» آمدهاست. این روند انتخاب نقش جمشیدی که به هیچ فیلمی نه نمیگوید برای کارنامه کاریاش بدترین اتفاق ممکن است و او را از دایره بازیگران خوب سینمای ایران خارج میکند.