برخلاف بسیاری از آثار هنری، چه در مدیوم سینما و چه بازیهای ویدیویی، بنده بههیچ عنوان منتظر قسمت دوم از فصل دوم سریال The Last of Us نبوده و بههیچ روشی انتظارِ این اپیزود را نمیکشیدم اما متاسفانه یا خوشبختانه این حرفه و شُغل من است و بایستی با قلمی که بر دستان خونینَم گرفتهام، قسمت دومِ فصل دومِ لست او اس را مورد نقد و بررسی قرار داده و آن را برای شما موشکافی کنم، در نتیجه و در ادامه همراه من و مجله بازار باشید.
شاید باورتان نشود اما بنده با تمام وجودم درد کشیدم و بارها در صحنههای متعددی از این اپیزود، دکمهی Stop تماشای ادامهی سکانسها را زدم و از تماشایَم جلوگیری کردم، چرا؟ چون سالها پیش و در بازی The Last of Us این تجربهی تلخ را با پوست، گوشت و استخوانهایم درک کرده بودم و دوستنداشتم که باریدیگر آن هم در حیث هنری «سینما» این اتفاق برایم رقم بخورد اما چه میشود کرد؟ با تمام خوبیها و بدیهایش اتفاق افتاد و آن قهوهی تلخ سال 2020 را باریدیگر تکرار کرد، نمیدانم نویسندگان «لست او اس» چرا این کار را با ما کردند اما این را میدانم که «چرا این اتفاق را به تصویر کشیدند» که در ادامه در رابطه با آن صحبت خواهیم کرد؛ اگر هنوز نقد و بررسی اپیزود اول از سیزن دوم این سریال را مطالعه نکردهاید، پیشنهاد میکنم که بهسراغ خواندنِ این نقد رفته و بعد از آن دوباره به این صفحه مراجعه نمایید.
وقتی کارگردان میخواهد بگوید که در آینده، گلولههای زیادی بهخاطر «انتقام» ریخته خواهد شد.