«ابلق» همانگونه که از نامش برمیآید یک عنوان بسیار هوشمندانه برای یک داستان باردار زنانه است که بناست دو داستان را در دل هم روایت کند؛ درست مانند زن بارداری که دو نفر را در یک قاب انسانی قرار میدهد.
سوره سینما – سیدمحمد حسینی : ابلق از آن دست آثاری است که نوشتن یادداشت در خصوص آنقدری دشوار است. شاید نه به خاطر اینکه سینمای «نرگس آبیار» بهعنوان مهمترین فیلمساز زن حال حاضر سینمای ایران، سینمایی جدی و قابلاعتنا است. و شاید نه به دلیل قدرت کارگردانی و بازیگیری آبیار از بازیگران کلیشهشده و عادتکرده و خشک سینمای ایران. و حتی شاید نه به دلیل مسیر رشدی که آبیار از سینمایی کمهزینه به ساحت پروداکشنهای اتفاقاً موفق طی کرده.
نوشتن نقد در خصوص ابلق شاید به این دلیل دارای اهمیت و طبیعتاً دشوار باشد که فیلمساز در این سالهای نهچندان طولانی تجربه سینماییاش مفهوم متن و زیرمتن را در قالب پرداخت داستانیاش خوب فراگرفته و میداند نسبت این دو و نسبت میان دال و مدلول در حوزه تصویر چگونه برقرار میشود. آبیار با حسی غریزی و شاید ناب به خوانشی تأویلپذیر از مدیوم تصویر و سینما دستیافته که او را در زمره مهمترین فیلمسازان تاریخ سینمای ایران جای داده و فیلمهایش را برای مخاطبان در سطوح مختلف و سلایق گوناگون واجد اهمیت و اعتبار صدچندان میکند.