گروه فرهنگی: دو سال است که در ماه مبارک رمضان، برنامهای تلویزیونی با عنوان «زندگی پس از زندگی» از رسانهی ملی پخش میشود و با مطرح کردن مرگ از دیدگاه کسانی که به عنوان «تجربهگر»، به نوعی به مرگ نزدیک شده ولی زنده مانده و برگشتهاند، توانسته نظر مخاطبان را به خود جلب نموده و برای بعضی افراد تأثیرگذار باشد. این کمترین، وظیفه خود دانستم نکاتی را درباره این برنامه متذکر شوم، بی آنکه این گفتار بخواهد به تک تک گفتگوهای هر قسمت از برنامه و ایرادات آنها بپردازد.
به گزارش بولتن نیوز، با توجه به اظهارات پزشکان و اعتراف سازنده برنامه باید گفت که تجربهگرها مرگ را تجربه نکردهاند. کسانی که به عنوان تجربهگرِ مرگ در این برنامه معرفی میشوند، اگر در حالتی از کما، اغماء و مانند اینها، نورها یا ظلمتهایی را دیده یا حالاتی از خوشی یا ناخوشی برایشان گذشته و تصور کردهاند که مرگ را درک کرده و مردهاند، تجربهی آنها در واقع نمیتواند چیزی بیش از تجربهی شهودی برخی افراد از عالم مثال و ماوراء ماده باشد. در بیانی ملموستر، مشاهدات آنها، چیزی از جنس خواب است حتی اگر برای خودشان بسیار مشابه واقعیت باشد و آن را با آب و تاب زیادی تعریف نمایند. بنابراین با استناد به ادعا و حرفهای آن تجربهگرها، نه میتوانیم درباره مرگ بررسی کنیم و به چیستی و ماهیت مرگ برسیم و نه درباره دنیای پس از مرگ و برزخ اطلاعاتی به دست میدهند.