به گزارش سرویس سیاسی تابناک، “اعطای اختیارات دولت به استانداران” در همه دولت های بعد از انقلاب کم و بیش سابقه و تکرار شده است، عملا واقعیت این است که این سخنان زییا و به ظاهر کارشناسانه “تعارفی” بیش نبوده است و این تعارف البته هیچ گاه جدی نبوده است، چرا؟ چون عملا هیچ وقت این وعده اجرایی نشده است، چه کسانی باید این تعارف رو جدی می گرفتند ؟ پاسخ مشخص است: استانداران! اما تیپ معمول استانداران اصولا علاقه ای به این نقش آفرینی ندارند، چرا؟!
آیا دکتر پزشکیان از تبعات و آثار سخنان خود به عنوان رئیس دولت مطلع است؟ هرچند نمی توان منکر جسارت تحسین برانگیز دکتر پزشکیان در تحلیل یکی از مشکلات اصلی کشور، یعنی تمرکز گرایی و تهران زدگی شد، اما موضوعی که به طورمستقیم با امنیت ملی و قومیت ها گره خورده است و امکان سوء برداشت یا تفسیرهای غلط از آن موجود است باید ابتدا در بستری به جز سخنرانی علنی رئیس جمهور مطرح شود تا محک بخورد و قابلیت اجرا پیدا کند.
داوود اردشیر شیرالی
نظرشما در این خصوص چیست؟ از “هر استان باید یک رئیس جمهور داشته باشد” چه برداشتی می کنید؟