در سالهای گذشته فیلم و سریالهای سیاسی- امنیتی با استقبال بینندگان مواجه شدهاند ولی فیلم «لباس شخصی» در حالی پس از هفت سال توقیف به پرده اکران رسیده که حرف و حدیثها درباره حفرههای امنیتی پس از جنگ رمضان بسیار است
به گزارش مجله خبری نگار، ژانر جاسوسی با تکیه بر تعلیق و بازیهای اطلاعاتی، یکی از جذابترین گونههای سینمایی و روایتگر روابط بر پایه قدرت، حقیقت و فریب است. اما با وجود ظرفیتهای فراوان این ژانر، سینمای ایران هیچ گاه رابطه پررنگی با آن برقرار نکرده و به دلیل محدودیتهای مختلف کمتر مورد توجه قرار گرفته است. این خلأ به ویژه در روایت داستانی تاریخ معاصر، از جمله پروندههای نفوذ در حزب توده، به عنوان یکی از تأثیرگذارترین جریانهای سیاسی معاصر نیز به چشم میآید؛ موضوعی که با وجود زمینههای فراوان دراماتیک، کمتر در قالب یک تریلر جاسوسی روایت شده و «لباس شخصی» یکی از معدود آثار این ژانر است.