براساس اخبار، فردا سه شنبه، آلودگی هوای تهران به اوج خود می رسد، این بهانه ای است برای پرداختن به موضوع جرم انگاری آلودگی هوا و وظایفی که هر کدام از نهادها بر عهده دارند و پی گیری قانونی جدی در این باره در حالت کما به سر می برد..
به گزارش خبرنگار سرویس اجتماعی تابناک، نفس ها در سینه ها حبس است, اما نه از روی اشتیاق، یا هراس. نفس ها به معنی واقعی در حال حبس شدن هستند. اصلا همان بهتر که حبس باشند تا این که در آلوده ترین سه شنبه تهران، به دنبال ذره ای اکسیژن بگردند. به راستی در برابر این جرم آلودگی هوا، مجرمین در چه حالند؟
آلودگی هوا و محیط زیست در مقررات متعددی جرم انگاری شده بعضا برای چنین رفتارهایی ضمانت اجرای مدنی- کیفری لحاظ شده است.
ماده ۶۸۸ قانون مجازات اسلامی در مقام جرم انگاری هر اقدامی که تهدید علیه بهداشت عمومی تلقی شود برآمده ، مرتکبین چنین رفتاری را مستحق کیفر حبس می داند علاوه بر این قانون نحوه جلوگیری از آلودگی هوا مصوب ۱۳۷۴ واصلاحی ۱۳۸۳ به صراحت اتخاذ هر گونه رفتار منجر به آلوده شدن هوا را جرم دانسته مستحق کیفر معرفی می کند.در این قانون از چگونگی تحقق جرم مرتبط با الودگی هوا و مصادیق منجر به وقوع چنین رفتاری تعریف شده:
نحوه استفاده از وسایل نقلیه موتوری درمواد ۴ تا ۱۲ راجع bc-1gjryo4 e17g058b0″ dir=”rtl”>به گفته حیدرزاده “اگر مرگ بر اثر آلودگی هوا را براساس ادله فقهی و حقوقی بتوانیم نوعی قتل به حساب بیاوریم، کسانی که آلوده کننده هستند و به تکالیف دستگاهی خود عمل نمیکنند، جرمشان معاونت در قتل محسوب میشود و لذا این مساله برخورد جدی حقوقی و فقهی میطلبد.”
از این اظهار نظر تا امروز، یک دهه می گذرد و هنوز اتفاق ویزه ای در برخورد با این جرم و مجرمان آن رخ نداده است. طبیعی است که در برابر آلودگی هواف نمی توان صرفا از یک نهتد یا صرفا از مدیریت شهری انتظار داشت. نگاه ویژه تر و تصمیمی اساسی تر می طلبد.