معاون پیشین وزارت آموزش و پرورش در گفتگو با «جوان»: آموزش وپرورش کنکور محور ما که در آن دانشآموزانش جز تلاش برای تست زدن، کار دیگری بلد نیستند تا رسیدن به مهارتهایی مانند تفکر انتقادی، انتقادپذیری و تعامل اجتماعی که از پیشنیازهای روش بحث گروهی است، فرسنگها فاصله دارد
جوان آنلاین: جمعیت دانشآموزی رشد کرده، اما به تناسب آن، فکری برای کمبود معلم نشدهاست! این موضوع در کنار کمبود فضای آموزشی سبب شده تا کلاسهای درس ۴۵ نفره و گاهی بیش از آن تشکیل شود. بارها و بارها کارشناسان آموزشی نسبت به تراکم بالای کلاس درسی هشدار دادند و والدین هم ابراز نگرانی کردند، اما گویا مسئولان درک درستی از این موضوع نداشتند و اگر هم داشتند، عزم خود را برای حل آن به کار نگرفتند. به تازگی مسعود پزشکیان اظهارنظر عجیبی در رابطه با این مسئله کردهاست؛ او به جای تأکید بر تشکیل کلاسهای درس استاندارد و کاهش جمعیت دانشآموزان در هر کلاس، تراکم ۴۰ تا ۴۵ نفره کلاسهای درس را خوب دانستهاست.
مصوبه ۸۸۶ شورای عالی آموزشوپرورش، تراکم مطلوب کلاس درس را ۲۰ نفر تعریف کردهاست، در این مصوبه گفته شده که حداکثر تراکم قابلقبول، ۲۶نفر است و هیچ کلاسی نباید با جمعیت بیشتر از ۲۶ نفر برگزار شود. با این حال اما، شاهد آن هستیم که به دلیل کمبود معلم و مسائل دیگر، تعداد دانشآموزان در بسیاری از کلاسها، از ۴۰ نفر هم بیشتر میشود! موضوعی که تهدید جدی برای نظام آموزشی کشور است و باید توجه ویژهای بدان شود.
این بود برنامههای توسعه آموزش؟
بدون شک قدم اول ارزیابی کارشناسانه و دقیق وضعیت موجود است، بعد از آن میشود برای حل مشکلات گام برداشت. روز پنجشنبه مسعود پزشکیان در دیدار جمعی از اعضای جامعه پزشکان در فرهنگستان علوم پزشکی گفت: «در آموزش و پرورش میگفتند کلاسهای ۴۰ و ۴۵ نفره بد است، ولی در یک نگاه دیگر کلاسهای ۴۵ نفره خیلی هم خوب است، ما میتوانیم دانشآموزان را به چهار گروه ۱۰ نفره تقسیم کنیم، تیم بشوند، روی موضوع بحث کنند و دانشآموز خود مرکز آموزش شود.» همین چند جمله کافی بود تا نبود درک درست از وضعیت آموزش و پرورش کشور نمایان شود. اظهارنظر آقای پزشکیان در رابطه با کلاسهای ۴۰ و ۴۵ نفره درسی، موجی از انتقادات را در شبکههای اجتماعی به دنبال داشت. برخی نبود طرح و برنامه برای رفع نیازهای آموزش و پرورش را از سوی دولت مرور کردند؛ محمود غلامی در صفحه توئیتر خود نوشت: «کلاس درس و آموزش پایه و زیربنای توسعه پایدار و همه جانبه یک کشوراست. کشوری که توان ساخت کلاس درس و مدرسه ندارد و آموزشو پرورش، دانشآموز و معلم را جدی نمیگیرد و برای رفع نیازهای آن هیچ طرح و برنامهای ندارد و سرمایهگذاری نمیکند، میشود کشور عقب مانده و جهان سومی. میشود وضع موجود.»