«نفاق» علیه « وفاق»
امروز هم از زمانیکه پزشکیان در قامت رئیسجمهور به چینش کابینه و معاونان و نفرات مدنظر خود در دولت مشغول بوده به تناوب آتش حملات خود را بر روی انتخابهای رئیسجمهور در هیات دولت یا معاونان و یا نفرات رده دوم و سوم گشودهاند. واژههایی مانند فتنهگر، آشوبطلب، زاویهدار و مسالهدار نیز نقل زبانشان در خصوص مقاماتی است که از سوی رئیسجمهور منصوب شدهاند. یادمان نرفته که همین رسانهها در زمان معرفی دکتر سیدعباس عراقچی بهعنوان وزیر امور خارجه؛ دکتر محمدرضا ظفرقندی بهعنوان وزیر بهداشت؛ دکتر احمد میدری بهعنوان وزیر کار، دکتر عبدالناصر همتی بهعنوان وزیر اقتصاد و دکتر سیدرضا صالحیامیری بهعنوان وزیر میراث فرهنگی و گردشگری چه جوسازی و سیاهنمایی را در جهت دادن خط رسانهای و ایجاد جو منفی علیه این افراد در مجلس به راه انداختند و حتی پس از اینکه مشخص شد که رئیسجمهور تمامی وزرای پیشنهادی را با هماهنگی مقام معظم رهبری به مجلس معرفی کرده باز هم دست از انتقاد و تخریب نکشیدند. امروز نیز به جهت اینکه دیگر نمیتوانند به طور مستقیم به رئیسجمهور یا وزرا بتازند خط آتش خود را به سمت نفرات بعدی گرفتهاند. چنانکه پس از انتصاب محمدجواد ظریف به معاونت راهبردی مجلس سیل انتقادات به رئیسجمهور از سوی تندروها و دلواپسان به راه افتاد و پس از بازگشت وی به دولت نیز این مساله تشدید شد. پس از انتصاب فاطمه مهاجرانی بهعنوان سخنگوی دولت نیز این رویه تکرار شد و حملات به پزشکیان از این جهت افزایش یافت که چرا افرادی از یک جریان یا جناح خاص در مناصب دولتی قرار میگیرند. لذا مساله اصلی یا به عبارت بهتر گیر دلواپسان به نفراتی است که در مناصب مختلف منصوب میشوند و آنها به خود اجازه میدهند که برای رئیسجمهور تعیین تکلیف کنند و تصمیم بگیرند که چه کسی را در کجا قرار داده یا به خدمت بگیرند. در این راستا گرچه بارها به این نکته اشاره شده، اما گویا برای برخی بازهم تکرار کنیم که گویا از نتیجه انتخابات و رای ملت خبر ندارند که هر از چندی فیلشان یاد هندوستان کرده و به تخریب میپردازند. مردم با رای خود به مسعود پزشکیان به وضع موجود در آن روز یعنی مردان دولت سیزدهم و نماد ادامه آن وضع یعنی سعید جلیلی «نه» گفتند تا سلامی دوباره به تغییر در همه امور داشته باشند. لذا این حق طبیعی رئیسجمهور است که از جریان یا جریانهای حامی خود در دولت استفاده کند و هرکسی را که شایستگی لازم برای یک منصبی را دارد فارغ از نگاههای سیاسی و جناحی منصوب کند. لذا بهتر است بهجای تخریب و حمله به دولت و دولتمردان مقداری خویشتندار باشند و اینقدر واقعیت خود را به رخ جامعه نکشند.
