۱۴۰۴/۱۲/۰۱
به گزارش روزپلاس، توافقنامه «دفاع متقابل استراتژیک ۲۰۲۵» میان پاکستان و پادشاهی عربی سعودی، تکامل منطقی هشت دهه همکاری دوجانبه است که از دهه ۱۹۴۰ با حمایتهای مالی ریاض و پشتیبانی لجستیکی اسلامآباد آغاز شد، اما اکنون در پاسخ به تغییرات بنیادین ژئوپلیتیک خاورمیانه، ماهیتی وجودی یافته است.
محرک اصلی این اتحاد، تغییر در موازنه امنیتی منطقه پس از حمله هوایی رژیم صهیونیستی به قطر و اثبات ناکارآمدی تضمینهای امنیتی آمریکا بود؛ رویدادی که نشان داد واشنگتن دیگر متحدی قابل اتکا برای شرکای خلیجفارس نیست. در این بستر از بیثباتی و ضعف نهادهای منطقهای، ریاض با چرخشی استراتژیک به سوی پاکستان، تلاش کرد تا بدون نیاز به توسعه پرهزینه تسلیحات اتمی، از طریق «چتر هستهای» اسلامآباد به بازدارندگی فوری دست یابد.
این پیمان که بر اصل «دفاع جمعی» مشابه ناتو استوار است، با پایان دادن به انحصار هستهای اسرائیل و کاهش وابستگی به غرب، نظم نوین امنیتی را در منطقه شکل داده است. در این نظم جدید، پاکستان از یک متحد سنتی به یک بازیگر مسلط امنیتی ارتقا یافته و موازنه قوا را از وابستگی تکقطبی به آمریکا، به سمت یک ائتلاف مستقل منطقهای با قابلیتهای بازدارندگی هستهای تغییر داده است که پیامدهای آن نه تنها بر هند و اسرائیل، بلکه بر کل معماری امنیت بینالمللی تأثیرگذار خواهد بود.